Σήμερα η ανάρτηση είναι βαθιά προσωπική.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σκαρώνω ιστορίες. Η πρώτη μου ξεκάθαρη ανάμνηση είναι στο δημοτικό, όπου ο δάσκαλος μας είχε βάλει έκθεση με θέμα "Παραμυθοσαλάτα". Έχω κρατήσει ακόμα αυτούσιο το σχόλιο του στην 7σέλιδη εργασία που του παρέδωσα: "Συγχαρητήρια για την όμορφη πλοκή του παραμυθιού σου, αλλά και την υπομονή σου να γράψεις ένα τόσο μεγάλο παραμύθι!" Και θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου!
Έκτοτε, απλά γράφω. Όποτε έχω έμπνευση, χωρίς πρόγραμμα, με μια ιδέα για πλοκή που εξελίσσεται με βάση το τι θέλουν οι ήρωες μου, με μια ιδέα για ποίημα που αναπτύσσεται με βάση την ιστορία που γεννούν μόνες τους οι λέξεις.
Το Ντόμινο είναι το πρώτο μου ολοκληρωμένο μυθιστόρημα. Ξεκίνησα να το γράφω πριν από τουλάχιστον 15 χρόνια. Το έπιανα, το άφηνα, το έπιανα ξανά... ποτέ δεν βιάζομαι όταν γράφω, ξέρω πως όταν είναι έτοιμη η ιστορία να ξεδιπλωθεί, θα το κάνει. Πριν από δύο χρόνια περίπου έγραψα συγκινημένη τη λέξη ΤΕΛΟΣ. Αποχαιρέτησα την Αγγελική, το Μηνά, τη Ρένα, τον Αλέκο και το μικρό Άγγελο, νιώθοντας πως τους είχα δικαιώσει.
Σήμερα, έχω τη χαρά και την τιμή να σας προσκαλώ στην παρουσίαση του έντυπου πλέον βιβλίου, από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Το ταξίδι του θα αρχίσει επίσημα την Κυριακή 22 Μαρτίου, με την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού.
Για λεπτομέρειες, μείνετε συντονισμένοι.
