Öfkemdi başlattı yolu
ısrara gerek var deyip durdu şehvetim
istemedi doğurmak böyle bir uğraşı tabiat
tarih onu tanımazlıktan geldi
bir dövüş olsaydı sonunda belki gevşerdi hırsım
belki saçlar taranırdı bir sevişmeden sonra
ama ben hınca hınç bekçisi kalacağım burçlarımın
sonunda yükü bıraktığıma yanacağım.
İniyor ve inliyorum
**
Bazı şeylerin insanı ne kadar üzebildiğine hala şaşırıyorum. Hem de çok. Paramparça olduğumuz o yerden her gün kalkıp, hayata devam etmemize de çok şaşkınım. Ağzı burnu kan içinde kalmış boksörün sarsılan dizleri gibi insanı şok ediyor. Daha güçlü olduğuna inanan her insanın yediği birkaç yumruktaki şaşkınlığa benziyor. Bacaklarının tutmadığını fark ediyorsun ilkin, darbenin sarsıntısıyla anlamıyorsun ne olduğunu. Kan akıyor ama hissetmiyorsun sıcağından. Acı vurmadan önce ayaktasın.
Yine de insan sormadan edemiyor, bunca kahır,üzüntü ve acı neden?
İnsan mutluyken de kendine üzüntüler bulur. Arar bulur. Sadece insanlar bilirler ki, hayatta hiçbir şey üzdüğü kadar mutlu edemez. Negatif duyguların insanı battaniye gibi sımsıkı sardığı bir gerçeklik vardır.
**
https://youtu.be/GUuG1OMTRUg
