Πριν λίγο είχα μία συζήτηση για το παρελθόν και με έπιασε για άλλη μια φορά εκείνο το αίσθημα πως όλοι κι όλα μου φταίνε. Και προσπάθησα να σκεφτώ, αν είναι δυνατόν, παιδιά που πεθαίνουν από πείνα μπας και ταπεινωθώ λίγο. Λέω, την υγειά σου την έχεις, ησυχία στη ζωή σου όποτε ήθελες είχες, γιατί νιώθεις αδικημένη απλά επειδή δεν πραγματοποίησες ποτέ τα παιδικά σου όνειρα; Δύσκολα να ξεφύγω από αυτές τις σκέψεις, όσο κι αν προσπαθώ να μην περιστρέφεται το σύμπαν γύρω απ' τον εαυτό μου. Εκεί που νομίζω πως το ξεπέρασα πού και πού επιστρέφει. Πάνω σε αυτόν τον θυμό και την ανάγκη μου να τον αποβάλω όμως θυμήθηκα το παρακάτω: "Λίγα λόγια πριν την αρχή". Και είπα να το ξαναδιαβάσω μήπως και ηρεμήσω. Θα χαιρόμουν πολύ να έβλεπα περισσότερα ενθαρρυντικά κείμενα από τη συγγραφέα για διάφορα ζητήματα της ζωής. Όπως το εν λόγω και το κεφάλαιο "Μάθε να πιστεύεις" από το βιβλίο/συλλογή της: "Αισθήματα κι Συναισθηματικά"
https://www.wattpad.com/story/358537966