𝓥𝓮𝓼𝓹𝓮𝓻𝓪

Ümidlər tükəndikcə, insan məhv olarmış

Geri dönüşü olmayan yolculuklar.

Ölmek istiyordum. Her zamankinden daha çok ölmek istiyordum. Geri dönüşü olmayan bir şey yapmalıydım.Zamanın akışını durduramıyorsam, o akışın içinden kendimi çekip çıkarmalıydım. Varlığım, üzerine hiç güneş doğmayan bir kuyu gibiydi, içine atılan her sevgi sözcüğü, her umut kırıntısı yankılanmadan dibe çöküp kayboluyordu. Artık yankı istemiyordum, sadece sessizlik istiyordum. Öyle bir sessizlik ki, ne geçmişin pişmanlıkları ne de geleceğin o bitmek bilmeyen uğultusu oraya sızabilsin. Parmak uçlarımda hissettiğim bu soğukluk, aslında uzun zamandır ruhumda taşıdığım kışın bir yansımasıydı. Kimseye kırgın değildim, sadece bu oyunun kurallarını öğrenmekte geç kalmış bir oyuncunun yorgunluğunu taşıyordum. Dünya, kendi ritmiyle dönmeye devam edecekti, bense o ritimden bir nota gibi düşecek, sessizce boşluğa karışacaktım. Varlığımın silinişi, bir gölün yüzeyine düşen küçük bir taşın çıkardığı halkalar kadar kısa ömürlü olmalıydı, sonra göl yine aynı durgunluğa, ben ise o özlediğim mutlak karanlığa kavuşacaktım. Nihayetinde ölüm, korkulacak bir son değil, çok uzun süredir açık kalan ve gözlerimi acıtan bir ışığı kapatmak kadar doğal geliyordu.

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da,
          Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
          Bütün iş Tahir ile Zühre olabilmekte,
          Yani yürekte.
          Ben seni, memleketimi sever gibi sevdim,
          Hasretle, kavgayla ve bitmek bilmeyen bir umutla.

Biliyorsun, bakmak bazen en ağır dokunuştur.
          Parmak uçlarımın cesaret edemediğini,
          Gözbebeklerim yapıyor sessizce.
          Sen yabancı bir iklimin rüzgarıyla yürürken,
          Ben senin geçtiğin sokakların haritasını,
          Kalbimin karanlığına çiziyorum.
          ​Uzaklık, bir savunma biçimidir aslında,
          Dokunursam bozulacak o muazzam sessizlikten,
          Seni sadece izleyerek koruyorum.

15.15' 
          Kendi içimin kuytusunda bir balkon buldum,
          Seni oradan izliyorum,
          Bir heykelin soğukluğu gibi zarif,
          Ve bir o kadar dokunulmaz.
          Aramızda kuşların bile uçmaya korktuğu,
          O iki adımlık devasa boşluk.
          ​Sen orada, hayatın tam ortasında,
          Ben burada, senin gölgende bir sızı.
          Gözlerim menzilinden çıkmıyor ama,
          Ruhum senin kıyına vuramayacak kadar yorgun.

Bazı insanlar birbirlerine sadece uzaktan bakmak için yaratılmışlardır.

Kendi içine bakmak, bir uçuruma bakmaktır.

İnsana en çok acı veren şey, söyledikleriyle söylemek istedikleri arasındaki mesafedir.

En iyisi, hiçbir şey beklememektir. O zaman asla hayal kırıklığına uğramazsın.