Annem onun çocuğu olduğumu hatırlatan bişey yaptığında ağlamaya başlıyorum. Güne gitti o kadar erkek kardeşlerim arasından sadece bana tabak göndermiş canı çeker diye bide arayıp akşam yedin mi diye soruyor. Karşılığında, küçüklüğümde aslında babama değil ona düşkün olan kızın konuşmasına izin veremedim onu sevdiğimi söyleyemedim çünkü bize karşı hep mesafeli kaldı sevgisini açıkça gösteren biri olmadı bayramlar hariç hiç sarılmadı gözünün içine bakarken hiç takdir etmedi hiçbir gösterimde alkışlarını hiç duymadım ama bunu şimdi küçük kardeşlerime yaptığında yine gözlerim doluyor keşke cirtlak sesimle şiir okurken resim yarışmalari kazanirken küçük oyunlarimizda cadı yada kedi olurken öğretmenlerim öğrenci toplantilarinda sessizligimle nezaketimle beni överken yılın kitap kurdu secilirken yanımda olsaydın alkislayanlara göz attığımda bana gulseydin gücümü senden alsaydim gittigim pikniklerde arkadaslarimin anneleri değil sen bana tabak hazirlasasaydin belki bu kadar eksik hissetmezdim