H

Ne annemin ne babamın sadece beni sürekli özgürlüğe düşkünleştiren ruhumun kızıyım. Aile ortamında bu düşünce içten ne kadar üzüyorsa yalnızken beni o kadar güçlendiriyor.

oy sana kurban oluum sevgi pitircigim çıkıyor sana karşı amk 

Kaybolan bir ruh gibi 
          Kayıp gidersemde bul beni

@ gecedengelenmavi  rica etsem insta acarmisin lütfen hiç Twitter yuklemedimde 

Yazdıkların beni gerçekten etkiledi tahmin ediyorum ki lisedesin bende o dönemler seninle aynı hisleri paylaştım tek başıma tetiklendim gibi bişey oldu şuan istersen ben seve seve arkadaşın olurum yanında olurum 

Hocalar tarafından dile getirilmek bazı alanlarda bir numaralı örnek gosterilmem bu benim başarım olmalı değilmi onlar ne kadar göz devirirse bu onların ne kadar kudurdugunu gösteriyor olayları filan ama sanki o an ben ilgi orrospusuymusum gibi davranmaları sanki yerimi hak etmiyormusum gibi saymalari bana kirli hissettiriyor içimi bunaltiyor daraltiyor bu yalanci rekabetcilik -ki ben hiç bir zaman kirli rekabette parlamadim hep desteklendigim destegin karsilikli olduğu yerlerde güneş açtım-  ise oradan hemen kaçıp gitmek istememe sebep oluyor

En çokta bok gibi bi ortamda ezilmemek için sürekli dik durmak sonuna kadar dişli görünmek yoruyor bir an bile omuzlarım cokemiyor beni ezmeye çalışırlar korkusuna asıl ezikce olanin beni ezmeye çalışmaları olduğunu biliyorum ama o an sanki benim tek başıma kendi varlığımla kendimi savunmaya çalışmam tekligim içimdeki bir ses asıl ezik olan buymuş gibi hissettiriyor 

Etrafımdaki çevremdeki her insana samimiyetle sevgi saygı duymuştum ama aslında onların hayatlarında konum olarak okadarda nazik bı yerde olmadığını anladığında insan kendini kırık boş gibi hissediyor 

Tabiki bende çok üzülüyorum gündemde yaşanan okul katliamlari için hatta günlerdir belki her öğrencimiz gibi korkumdan okuluma gitmek istemiyorum ve evde tek bir mesaj tek bir arama olmadan benim dilimi bile bilmeyen bir aileyle yaşıyorum bu benim içinde çok zor zaten benim yaşımdan küçük çocukların okumaya gittiği okulda öldüğünü görünce kendime çok kızıyorum derdini sikim diyorum kendime ama bilmiyorum ben sanki boğuluyorum 

Anlatabiliyormuyum bilmiyorum ama gençliğimi çevreme nazaran böyle bir yalnızlıkla çürüttüğüme inanamıyorum hayır beni çok seven bı sevgilim yok hayır deli dolu arkadaşlarım yok hatta susabilecegim basit insanlar bile yok