Dudaklarımı ıslattım. Bakışları dudaklarıma düştü sonra çok yavaşça simsiyah olan gözlerime tırmandı.
"Siyah renginin bu kadar parlak olabileceğini düşünmezdim" dedi. Dudaklarım kıvrıldı.
"Beni her gören gecenin parlayan yıldızı sanar Duson ama ben-" Cümlemi o tamamladı.
"Gecenin ta kendisisin"
Bakışlarına odaklandım. Sanki benimle değil ruhumla konuşuyordu. Kendimi bir anlığına çırılçıplak hissettim. Beni tanıyor gibi bakıyordu, daha da kötüsü beni anlar gibi...
Gardımı düşürdüğüm an oyundan atılırdım, ben kendimi bu kadar savunmaya almışken onun gardı dahi yoktu ama yinede ne kadar vursamda bir etkisi olmuyordu.
Bu adam koca bir kafa karışıklığından ibaretti.
"Hatta sen gece gibi karanlığınla tüm sırlarını saklayabilen, kudretin verdiği zevki hissedebilensin aslında"
Cümlesi bittiğinde sadece sustum. Çünkü söyleyecek bir kelimem kalmamıştı buna karşı.
Onun dediği gibi tüm sırlarımı karanlıkla saklıyordum. Kudretimin büyüklüğünü ben dahi anlamazken o ise tüm bunca şeyi ruhumun en karanlık parçasından anlamıştı; Gözlerimden...
Kitap profilimde göz atarsan çok mutlu olurum ✨
