Birkaç adım attıktan sonra kalbime saplanan keskin ağrıyla iki büklüm oldum. Ağrı hafifleyince yürümeye çalışsam da daha şiddetlisiyle sarsıldım.
O sırada Barkın yanıma geldi. “İyi misin?” diye sordu. İki elimle bastırdığım kalbime bakıyordu.
“İyiyim,” demeye çalıştım ama sesim acıyla kısıldı.
Barkın, “Abini çağırıyorum,” diyerek arkasını döndü.
Panikle koluna uzandım ama bu ani hareketle bacaklarımın bağı çözüldü. Düşerken Barkın beni kucağına aldı, hızla eve sokup koltuğa yatırdı.
“Burada kal, Atahan’ı çağırıp geliyorum,” diyerek çıktı.
Ağrı katlanarak arttı; koltukta cenin pozisyonu alıp dişlerimi sıktım. O sırada burnumdan bir sıcaklık süzüldü. Elimi güçlükle burnuma götürdüm.
Kanıyordu.
Kitabıma göz atar mısınız? Gerçek ailem kurgusu yazıyorum ✨
