Dolunay Gece

Haydi gel içelim... 

Ilık sabahın yalnız rüzgarları avuçlarımı teğet geçerken gözlerindeki bahar havasını içime çekiyorum. Sende yaşamak mümkün mü mevsimim? 

Her geçen gün daha soğuk geliyor bu ev bana... Daha çok nefretle doluyor külleri kalmış benliğim. Bu nefret ne güçlü ve acımasız bir duygu bir ben bilirim sanırım bu son gösterim. Gülümseyip gideceğim. 

İçimdeki hisse tercüme olan bir cümleyle karşılaştım... 
          
          
          "Bir insanın ölmeyi isteyecek kadar bile yaşamaması..." 
          
          ~Amy

"Niye unuttun? Niye gittin?" diyorlar... Siz benim cümlemde bir tırnak işareti arasındaki birkaç santimlik yeri bile anca dokdurdunuz bu koca kitapta unutulmamanız asıl mucize olurdu. 

Tenimi kavuran bir rüzgar ve kulaklarımda habersiz şarkılar... Kim bunlar? Melodilerimi çaldılar. Kim bunlar? Yangınlarım oldular. Kim bunlar?! Karlarımı küle buladılar! Kimim ben? Rüzgarlarını ateşe verdiren... 

Dudaklarımın çatlaklarını yakan ekşi bir tat ve yine aynı manzara gün yüzü görsek bari şu mezarda. Yalancı insanların yanlış sistemlerindeki yalanları düşünüyorum şu sıra... 

Acı bir tat dilimde genzime süzülen yakıcı lezzetiyle... Tebessüm etsem kulaklarıma dolan sesinle? 

Meyhaneler kapalı deliler hanına hoşbulduk keşke hoş kalsak... Hoşça bıraksak. 

Ben küçükken Ay ı izler ondan cesaret alırdım oynadığım yıldız olma oyunlarında her ne kadar Ay olmak istesem de yapamazdım oturtamazdım kendimi Ay'ın yerine Ay bir başkası olmalıydı ama ben de o bir başkasına yakın olmalıydım. O nedenle Ay' a en yakın çaprazdaki yıldızı seçerdim belki de kraterlerine rağmen çok güzel olan Ay'ı daha yakından görürdüm... Umudumu gerçekleştiren adamım... Burdan küçük bene sesleniyorum. Sık dişini Ay' a sadece yakın olmakla kalmayacaksın onunla tanışacaksın ona aşık olacak ve aşık olduğun Ay tarafından sonsuz bir aşkla sevileceksin. Umudunu kaybetme küçük ben... Ay'ın yeryüzünde bir yerlerde seni arıyor...
          
          İyiki varsın Ay'ım...     :》