Piszę tak, jak żyję - intensywnie, bez filtra i bez udawania. Nie interesują mnie grzeczne historie ani idealni bohaterowie. Lubię ludzi z bliznami, złością i pragnieniami, które czasem prowadzą ich na krawędź. To oni są dla mnie najciekawsi i to ich historie chcę opowiadać.

Mój język jest ostry, czasem wulgarny, ale zawsze szczery. Wiem, że emocji nie da się opakować w eleganckie zdania, więc pozwalam im krzyczeć, śmiać się, przeklinać i kochać po swojemu. Piszę tak, by czytelnik czuł - żeby widział sceny jak film i słyszał puls bohaterów w dialogach.

Jako autorka nie boję się kontrastów - brutalności obok czułości, ironii obok rozpaczy. To w nich kryje się prawdziwe życie. Moje opowieści są trochę jak ja: pełne buntu, namiętności i potrzeby powiedzenia światu „nie decyduj za mnie".

Piszę ostro i bez filtra. Interesują mnie bohaterowie z bliznami i pragnieniami, a nie papierowe ideały. W moich historiach jest bunt, namiętność i gniew, ale też czułość, którą widać dopiero pod warstwą chaosu. Chcę, by czytelnik czuł emocje tak mocno, jakby sam stał w środku sceny.