∂σяυк

insanlardan çok kitaplara sığınmak geldi içimden çünkü onlar bırakıp gitmezler

Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.

Acaba "sevdiğin kadar sevilirsin" derken ne içmişti Can Yücel

şimdi beni uçurumdan atsan, düşene kadar aklimdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu.

Çünkü hayat, birinin tüm kalbiyle yanında olduğunu bildiğinde güzelleşiyor...

Açık çay içerdi hep, demli olunca bardağın diğer tarafından beni göremezmiş, öyle derdi..

Özlemek için Nazım var...
          Mavi için Edip...
          Rakı için Can Yücel...
          Sevda için Ahmed Arif...
          Bazen özledim diyemezsin, 
          Nazım okuyorum dersin.
          "Ben Nazım okuyorum,
          sen ne yapıyorsun?"

Neden hiç mutlu değilsin Zeze?
          - Neden mutlu olmalıyım?
            Çünkü dünyaya bir kez geliyoruz.
          - İyi ki bir kere geliyoruz Portuga.
            Neden?
          - İkinci bir hayatı kaldıramazdım.

Neyi düşünsem, seni düşünüyorum
          Neyi görsem, seni görüyorum.

Sonra baktım; ağlayacak tek bir omuz bile kalmamış. Ben de koydum başımı kendi dizlerime, doya doya ağladım."