Dostoyevski

Sevmek güzel birine aşık olmak değil, o kişide bilmediğin bir zamanın, beklenmedik bir anında kendini bulmaktır.

Gözlerimden yanaklarıma boşalan gözyaşlarına da aldırma! Varsın aksınlar, onlar kimseyi incitmez! Kendiliğinden kururlar.

Ah, Nastenka!

Bana gösterdiği anlayışın,şefkatin ,sevginin, yakında başka bir adama kavuşmanın verdiği sevincin bir sonucu olduğunu nasıl anlamamıştım.

Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan bütün kalbini bir başka kalbe akıtmak istiyor. Her şey neşeli olsun her şey gülsün istiyor. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı!

Ağız tadı bambaşka, aldatıcı ve tatlı bir zehirdir.

Bakıyorum da hiçbir şey sizi tatmin etmiyor. Neden bu kadar doyumsuzsunuz?

Malum zekâ güzellikle hiç yan yana gelmez.

Hangi güç o üzgün ve dalgın gözlerindeki alevi parlatıverdi? Çökmüş, solgun yanaklarına kanın aniden hücum etmesine kim, nasıl neden oldu? O narin vücuda bu aşırı hırs birden bire nasıl doluverdi? Niçin göğsü aşkla, heyecanla inip inip kalkıyor? Coşup taşan arzu, enerji dolu hayat ve mutluluk veren güzellik bu zavallı kızın yüzünde hangi güçlü elin sonucunda birleşiverdi? Dudaklarındaki pırıltı, parıltı şen kahkaha, gözlerindeki güneş ışığı, gülümseme kimin eseri?

Öyle olsun yalvaracak değilim, nasılsa yeraltım var.