Ben Eda.Kendimden biraz bahsetmek istiyorum. Güzel bir sesim var, herkes beğenmiyor. Sevilen bir insanım.Tabi herkes gibi benide sevmeyen insanlar var.Beni sevmek zorundada değiller, herkes istediğini sever.Neyse...Biz dört kardeşiz ve bir ablamız var. Fakat en büyük benim."Nasıl...?" dediğinizi duyar gibiyim.Benim ablam öldü. Hemde daha dünyaya gelmeden, yaşama hissini göremeden...Ama olsun ben hala onu yaşatıyorum. Hayatta olmasa bile ben karşımdaymış gibi hissediyorum. Ben zannederdimki ölüler bizi görebilir. Ailem benim üzerime geldiğinide ya da üzüldüğümde odama çekilir, ağlayarak derdimki, "Ablacığım, keşke hayatta olsaydın.Belki ben ağladığımda yanıma gelip başımı okşardın, derdime çare arardın." Sizin de bir ablanız yoksa belkide benim çektiğim "abla"hasretini anlayabilirsiniz.Ablası olanlarda anlayabilir empati kurarak. Ve ayrıca ablası olanlarda çok şanslı.Eğer bir ablanız varsa onu üzmeyin. Neyse...Ha birde küçük kardeşim var.Adı Batuhan ve daha 2-3 yaşında çok tatlı.Kardeşlerimi çok seviyorum.Ama onlarda az değil yani...Fatih kardeşim çok haylazdır.Sürekli beni kızdırabiliyor.Ama anlaşıyoruz yine bir şekilde. İşte benimde hayatım bu, peki ya sizin...? Hepinize iyi günler dilerim.Umarım sağlıklı bir hayat sürersiniz ve inşallah hayatınızda kendinize tek bir amaç belirleyip o amaca ulaşırsınız.Bir dahaki sefere görüşmek üzere...!
:-)♡♥
♡♥