Bir yerini çarpmışsın ama günler sonra morluğu görünce fark etmişsin çarptığını. o an acımadı ama şimdi dokununca acıyor. gözlerinin gördüğünü, kulağının işittiğini, elinin dokunduğunu kendi içinde inkar ede ede inanmak böyle bir şey işte.
Defalarca düşünüp öyle hareket ettiğin şeyler için artık yormuyorsun kendini. Çünkü ya soğudun ya da soğutmuşlardır seni. Yaşam alanın da değişiyor haliyle. Vurdumduymazlığın zirvesi ve anlamsız bir boşluğun içinde yaşıyorsun, bana dokunmayan yılan istediği kadar yaşasın diyerek
Olurda bir gün vicdanınla baş başa kalırsan kendine hatırlat, beni her koşulda kabul edecek biri vardı benden sevgisini hiç esirgemezdi, bana 
liman olurdu ama ben kıymetini anlamadım limanı yıktım. Kendinden çok beni düşünürdü değer bilemedim diye söyle kendine. İçin acısın.