amk ya küçüklüğüm aklıma gelince içim aciyo ben yaşamamışım ki hiç bişi.Babam hep kontrol etmiş beni hep konrtol altindaymişim hep üstüme yük yüklemişler kızım diye küçüklük arkadaşlarım sadece oyuncağım var diye arkadaş olmuş bende ilkokulda da öyleydim kimse uğramazdi yanıma sevmezlerdi beni annem ekstra çalırtırırdı beni korkunc ortaokuldan bahsetmek bile istemiyorum o kadar kötüydü ki.Bublaro diyince ne kaldi ki amk sadece nadir tatlı anılarım,kediler,mahallem,odam,eski koca yatağım ve peluş filim kaliyo başka bişi kalmiyo ki.Hani dertlenmek istesem kendime bunu hak olarak görmüyorum çünkü o kadarda berbat şeyler yaşamadım (ortaokula kadar) başkalarının dertleriyle kendi derdimi kıyaslamayı bitirmem lazım.Herkesin derdi kendine dert derdin büyüğü küçüğü olmaz diyen benim kendi derdimi de küçümseyende benim amk.Şuan arkadaşlarım var ama hala alışabilmiş değilim hani ne zaman biter acaba diye düşünüyorum bıktığımdan değil asla bıkmadım korktuğumdan öyle düşünüyorum ne zaman ben yalnizlığıma geri dönerim acaba ne zaman sevilmemeye başlarım diye korkuyorum.Hiç alışkın değilim ve galiba hiç alışamaywcapım..