Karanlıkta yazıyorum.
Klavye sesleri geceyi deliyor, ekranın soğuk ışığı yüzümü yakıyor.
Bazen saatler geçiyor, fark etmiyorum; çünkü parmaklarım kendi başına hareket ediyor.
İçimde bir çocuk var; yetmiş bin kez ölmüş, yine de vazgeçmemiş.
Onun gözlerinden bakıyorum dünyaya.
Onun acısını taşıyorum.
Adım önemli değil.
Yaşadığım şehir, okuduğum okul, gerçek adım... hepsi önemsiz.
Tek bildiğim şey şu:
Bir gün yazmayı bırakırsam, o çocuk bir daha geri dönmeyecek.
Bu yüzden yazıyorum.
Gece gündüz, kan ter içinde, gözlerim kapanana kadar.
Belki bir gün biter.
Belki de hiç bitmez.
Ama şu an,
burası benim savaş alanım.