Αγαπημένοι μου αναγνώστες,
Είναι η πρώτη μέρα που αναπνέω ελεύθερα μετά από δύο μήνες. Η πρώτη μέρα που βλέπω τον κόσμο όμορφο, χωρίς να με βαραίνει ο φόβος. Από τον Μάιο εγώ κι η οικογένειά μου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μία κατάφορη αδικία, η οποία παραλίγο να μας στερήσει το σπίτι μας. Αναγκαστικά πήρα πάνω μου αυτό το φορτίο κι ανέλαβα να τρέξω σε δικηγόρους και δικαστήρια, να σταθώ απέναντι σε καταστάσεις για τις οποίες ήμουν παντελώς αδαής και παράλληλα να προετοιμαστώ για την παράστασή μου ως τελειόφοιτη υποκριτικής, την εξεταστική μου και τις επώδυνες επαναλαμβανόμενες εξετάσεις όρασης. Ήταν η πιο θυελλώδης, η πιο τρομακτική και αβέβαιη κατάσταση που έχω βιώσει στη ζωή μου. Οδήγησε σε τρεις κρίσεις πανικού μέσα σε μία εβδομάδα, μία λοίμωξη του αναπνευστικού (η άμυνα του οργανισμού μου έπεσε εξαιτίας του συσσωρευμένου άγχους) και εμένα κυριολεκτικά ένα εκατοστό μακριά από τα αντικαταθλιπτικά.
Όμως, δόξα τω Θεώ, η μπόρα πέρασε! Η δικαιοσύνη έκανε σωστά τη δουλειά της κι ο κίνδυνος ξεπεράστηκε. Σήμερα επιτέλους είμαι ήρεμη. Νιώθω χαρούμενη και δυνατότερη από ποτέ! Ευχαριστώ από καρδιάς εσάς που νοιαστήκατε, που ρωτήσατε, που συμπαρασταθήκατε, που προσευχηθήκατε! Η στάση σας ήταν πολύ βοηθητική! Το μεγαλύτερο ‘ευχαριστώ’ εδώ μέσα αξίζει και με το παραπάνω στην καλύτερή μου φίλη, @ElliPam91, που τόσον καιρό ήταν η ‘άγκυρά’ μου. Που άκουγε καθημερινά τις αγωνίες μου, μου έδινε κουράγιο και με βοηθούσε να ξεχνιέμαι. Έλλη μου, είσαι ένας θησαυρός!
Από εδώ και πέρα, αφού τελειώσω την αντιβίωσή μου και συνέλθω από τη λοίμωξη (being sick in summertime sucks), θα επιστρέψω δυναμικά στην εφαρμογή! Και όπως σας το υποσχέθηκα… θα σας φέρω έναν καινούριο διαγωνισμό!
Σας στέλνω την αγάπη μου και μία ευχή: μη χάνετε ποτέ την ελπίδα σας! Μη σταματάτε να μάχεστε! Η μόνη χαμένη μάχη είναι εκείνη που δεν δίνεται! Τα λέμε σύντομα!
