හැමෝටම තමන්ව පයට පෑගෙන දූවිල්ලක් තරම්වත් වටිනාකමක් නැහැ කියලා දැනෙන මොහොතක් එනවා...
තමන් ගොඩක් අයට තවත් එක "replacement" එකක් විතරයි කියලා හිතෙනකොට... කාගෙවත් ජීවිතේ පුංචිම පුංචි තැනක්වත් තමන්ට නැහැ කියලා දැනෙනකොට... කතා කරන්නවත්, හිත නිදහස් කරන්නවත් එකම එක මනුස්සයෙක්වත් නැහැ කියලා දැනෙනකොට...
ඒ හැම හැඟීමක්ම පපුව අස්සෙ තද කරගෙන, හිනා වෙන්න දන්න මූණක් අඳින්න පුළුවන් වුණත්... ඇතුළෙන් කෑලි කෑලිවලට බිඳෙන හිතක් හංගගෙන ජීවත් වෙන එක කොච්චර අමාරුද කියලා දන්නෙ ඒක විඳින කෙනා විතරයි...
ඒ වෙලාවට හැමදේම අතෑරලා... හැමෝගෙන්ම ඈත් වෙලා... කාටවත් නොපෙනෙන තරම් දුරකට ගිහින් හැංගෙන්න හිතෙන්නෙ ජීවිතෙන් පැනලා යන්න ඕනෙ නිසා නෙවෙයි... තමන් නැති තැනක් කාටවත් වෙනසක් දැනේවිද කියලා නිහඬව බලන්න හිතෙන නිසයි...
ඒත් සමහර නිහඬකම්වලට කවුරුත් උත්තර දෙන්නෙ නැහැ... සමහර අය වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්න ඇස්... අන්තිමට තමන්ටම වහගන්න වෙනවා...
ඉතින්... හැමෝගෙන්ම ඈත් වෙලා, කිසිම කෙනෙක් තමන්ව හොයන්නෙ නැති තැනක නිහඬවම ජීවත් වෙන්න හිතෙන එක... ඇත්තටම වැරැද්දක්ද...??
හැමදෙයක්ම තිත්තවෙලා කොහෙටමහරි අතුරුදහන් වෙලා යන්න හිතෙන එක වැරැද්දක්ද...??
