Historię mojego pisania mogłabym zacząć jak wiele z was: w podstawówce kochałam pisać. Miałam szczęście w postaci wspaniałej polonistki, która zadawała nam mnóstwo wypracowań i za każdym razem jednym z tematów do wyboru był piąty, nazwany przez nią tematem twórczym.Oczywiście zawsze go wybierałam, skrzętnie omijając rozprawki, charakterystyki bohaterów i analizy wiersza. Pisałam bardzo dużo i bardzo to lubiłam. W liceum trochę się zmieniło - bo polonistka nie była już taka super, ale za to poszłam na olimpiadę i tam pisałam prace: o Dostojewskim (swoją drogą kompletnie nie wyobrażam sobie teraz go czytać) i szalonych pisarzach , którzy na całe lata stali się moimi ulubionymi. W domu, schowana w moim pokoju przed młodszymi braćmi, pisałam wiersze i listy romantyczne, z wypiekami na twarzy szukałam słów do nazywania swoich emocji.Pisanie bywa dla mnie największą przyjemnością dnia. Czasami urządzam sobie poranek jak z Instagrama. Zaparzam zieloną herbatę w żeliwnym imbryku. Włączam ulubioną muzykę. Siedzę przy moim małym biureczku do pisania i czuję spokój rozlewający się po całym ciele, kiedy gładka stalówka sunie po grubym papierze albo kiedy stukam w klawisze laptopa.

Są też jednak dni, kiedy wolałabym sobie wydrapać oczy, niż patrzeć w swój tekst albo kiedy myśl o tym, że mam usiąść do klawiatury, powoduje we mnie gwałtowne skurcze żołądka. Albo kiedy po prostu nie piszę. Nie piszę i już. Nie jestem w tym sama. Istnieją, co prawda, twórcy tacy jak Jerry Seinfeld, którzy codziennie siadają do pisania i wypluwają z siebie określoną liczbę słów z żelazną konsekwencją. Ale dla wielu, wielu z nas „być pisarze, wcale nie oznacza „pisać codziennie , a już na pewno nie „pisać codziennie tyle samo.  Być pisarzem to nieustannie do pisania powracać. Fanka opowieści Maria Puzo -Ojca Chrzestnego przeczytałam wszystkie części. Uwielbiam akcje jak coś dzieje w książce. Włoska Mafia -Johna Dickie 💪 stos.