Niespełniony, rozbity i niezrozumiany człowiek chcący być czymś więcej niż naczyniem na dusze, która ciągle wraca gubiąc swój sens istnienia. Ciało niczym zbroja nie chroni przed wszystkim ale idę naprzód zgodnie z obetnicą. Pęknięcia bolą ale bardziej boli utrata bliskich, którzy kiedyś pili z tobą piwo w tawernie a dzisiaj ich po prostu nie ma. Idę naprzód pomimo bólu na ciele, na sercu i na umyślę. Niech to miejsce zakwitnie nowym życiem oraz niech będzie oazą dla tych co potrzebują zrozumienia i ukojenia w tej abstrakcyjnej wersji Edenu.