GOLDEN0001

pozıtıf kalmaya calısıyorum ama cok zor

SELAAAAAMM ya yillardir hemde cidden yillardir neredeyse okudugum tum ficlerde varsinn!!! bu fic harry styles fici olsa da varsin taekook fici olsa da varsin artik gelip bi selam vermek boynumun borcu gibi hissediyodum bir turlu gelip selam verememistim SIMDI BURDAYIMMM MERHABAA!!! 
          :)))) umarim iyisindirr cokca opucukler ve sevgilerr <333

para mutluluğu bulacağın yerdeyse o halde her zaman fakir kalacaksın.

slmslmmm kimsenin asla okumadığı panoma içimi dökmeye geldimmmm
          şu üni değişme işi olur mu ya...
          ydt olabileceği en iyisi (dünkü denemede 1 yanlış yaptım?), tyt... tyt beni çok korkutuyor
          ama tyt'den daha çok korktuğum bir şey varsa o da harika bir ydt yapmama rağmen kötü tyt yüzünden şu anki ünimde kalma ihtimalim. (2'yi bitirdim.)
          2 bitti ama kaybettiğim ilhamımdan, binalar arası geçişten ve nefret etmeme rağmen hayatıma yerleşen kafe kültüründen başka hiçbir şey hatırlamıyorum bu iki yıl içinde.
          halsey'nin dediği gibi "belki yepyeni bir yerde bambaşka biri olabilirim."
          üniversitemi değiştirmek için yks sonrası tüm süreci google zekaya (ai mode) sorarak öğrendim.
          üniversiteye kayıt yapmaya gittiğimde hiç heyecanlanmadığımı hatırlıyorum, ondan sonrası kendimi olduğum yere ait hissetmememle devam etti.
          ama şimdi deü'nün sadece hayali bile beni aşırı heyecanlandırıyor ve buca'ya sadece üç kere falan gitmiş olmama rağmen sanki hep orada okumuşum da yaz izni sonrası yine oraya dönüyormuşum gibi hissediyorum.
          bornova her anlamda bir öğrenci ilçesi ama sanki bir tek beni sığdırmak için bir yer bulamadı :')
          kasımdan beri büyükailemle soğuk savaş içindeyim, eğer olmazsa 3. sınıfta da yks veya yg fark etmeksizin hala değiştirme çabası içinde olacağımı ve ikinci üniversite düşüncesi içinde olduğumu açıkça söyledim.
          ben hayalimdeki üniversite hayatını yaşamak istiyorum.

özellikle coğrafi konum açısından avantajlı olmayan bir şehirde doğup büyüdüyse hiçbir şey bir kızı annesinin kaderinden kurtaramaz.

arkadaşlar "aw", "babasını satim" veya "babam ağladı" deyince daha az cinsiyetçi olduğunuz düşüncesinden çıkar mısınız; bu kalıpların alışkın olduğumuz hallerini biliyoruz, sadece o şekilde kullanmamak için başka şekilde kullanıyorsunuz ve bu sizi daha az cinsiyetçi yapmıyor; aksine bu sefer feminist falan da olmuyorsunuz çünkü erkek cinsiyeti de aşağılanmış oluyor. amaç cinsiyet eşitliğiyse bu amaca iki veya daha fazla herhangi bir cinsiyeti de kullanmadan bir adım yaklaşabilirsiniz belki. hani cinsiyetçi küfür etmeyin duyarı kasıp "anasını satim" demek veya kadınları aşağılamaya alışılagelmiş hakaretlerin başka varyasyonlarını kullanmanız sizi sadece ikiyüzlü yapıyor bana göre.

lütfen birisi bana başarabileceğimi söylesin çünkü gittikçe inancımı kaybediyorum

✓ psikolojik yardım almam gereken bir  noktada olduğumu fark ederim ->
          -> psikolojik yardım almaktan korkarım ->
          -> hisettiklerimi birilerine açmaya çalışırım -> 
          -> hissettiklerimi kendi ağzımdan duyunca kötü hissederim ->
          -> mideme vurur ->
          -> sebebinin psikolojik olduğunu bir kez daha anlarım ->
          -> psikolojik yardım almam gereken bir  noktada olduğumu fark ederim ->
          -> psikolojik yardım almaktan korkarım ->
          -> hissettiklerimi birilerine açmaya çalışırım ->
          -> hissettiklerimi kendi ağzımdan duyunca kötü hissederim ->
          -> mideme vurur ->
          ...
          
          kısır döngü <3

bir keresinde lisedeki öğretmenlerim bizi ziyarete gelmişlerdi. konusu gelince denizden, daha doğrusu deniz ve sonunu göremeyeceğim kadar büyük su alanlarından, ve yüzmekten nefret ettiğimi, bunu yaparsam da en fazla ayaklarımın değmeyi bıraktığı yere kadar yüzebileceğimi; aksi halde değil babama, kendime bile güvenemeyeceğimi söyledim.
          öğretmenlerimden biri bana "sen ailenin yanına gittiğinde, akşamları kapını kapatarak mı uyuyorsun?" diye sordu. hiç tam anlamıyla kendime ait bir odam olmadığı için bunun cevabını bilmiyordum ama ailemin yanında kaldığım dönemler nerede yatarsam yatayım, evet, kapımı kapatıyordum. ben de bu yüzden "evet, sanırım." dedim. bana, "senin keskin sınırların var muhtemelen, aşmaktan ve aşılmasından hiç hoşlanmıyorsun." dedi. bunun o zamanlar ne anlama geldiğini tam olarak çözememiştim.
          bu sınırların varlığını, zaman geçtikçe insan ilişkilerimde daha net hissetmeye başladım. ne kadar sevsem de sarılmaktan, sık olmasa da arkadaşlarımla bile olsa el ele tutuşmaktan, ailemdekiler de dahil olmak üzere insanların beni öpmesinden rahatsızlık duyuyordum ama bu kasıtlı olan bir şey değildi. istemsizdi.
          kendimi romantik bir ilişkide hayal bile edemiyordum zira biriyle fiziksel veya herhangi bir şekilde yakınlaşmak düşüncesi beni rahatsız ediyordu. bunun aslında normalin ötesinde, muhtemelen psikolojik bir sorun olduğunu sadece bir buluşmaya gittiğimde bile kafamın içindeki seslerin susmamasından ve beni kaygılandıracak ve uzak geleceği dahi düşündürmesinden sonra anlamaya başladım.

nush ile uslanmam ben, etmeli beni tekdir
          tekdirden anlamazsam artık hakkım kötektir