Altın Kafes
Dışarıdan kusursuz görünen...
Ama içinde affedilmez, iğrenç ve katlanılmaz kusurlar saklayan bir hayat.
İnsanların "Ne kadar şanslısın." dediği, benimse her gün biraz daha içinde öldüğüm bir hayat.
Benim hikâyem buydu.
Seninle konuşmaya geldiklerinde bir anda değişen ses tonları...
Sanki görünmeyen oklar fırlatıyorlardı.
O oklar bazen kalbime saplanıp umutlarımı kırıyor, bazen gözlerime isabet edip dünyamı karartıyor, bazen kulaklarımda yankılanıp beni sağır bırakıyordu.
En sonunda ise yaşamaktan aldığım bütün zevki elimden alıyordu.
Mutluluğum onların canını sıkıyor, üzüntüm ise onları rahatlatıyordu.
Ben, bu evde yalnızca öfkelerini boşaltabilecekleri bir stres topuydum.
Dışarıya örnek gösterilen bir aile...
İçeride ise her gün biraz daha çürüyen bir düzen.
Herkes mükemmel sandığı o ev, aslında sessizce yıkılan bir enkazdı.
Ve o enkazın altında kalan tek kişi bendim.
İnsanların yanında "ailenin prensesi" olarak tanıtılıyordum.
Her istediğim alınan, şımartılan, el üstünde tutulan kız...
Gerçek ise bunun tam tersiydi.
Ben bir prenses değil, görünmez zincirlerle yaşayan bir köleydim.
