Gece_aygibi

Geçiyor, pervasızca geçiyor
          Çıngıraklı kuyruğunu sallayıp zaman
          Artık soğuk ve kimsesiz geçtiğimiz sokaklar
          Zarif bir hüzünle çiziyor aklımda seni gece 
          Boşlukta kırık bir dal yüreğim, kederiyle sallanan
          
          Bütün şehir uykusunda ölü bir yılan
          Bütün şehir, biz ayrıyken hayalet bir gemi
          Telaşlı bir vedayla tam kalbinden su alan
          Artık yollar uzun, yollar aramızda dert
          Yedi dinmez kederiz, uslanmaz yedi güzel adam.

Şayet sesimi farkedemezsen
          Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden,
          Bil ki ölmüşüm.

Bazı şeylerin eksildiğini hissederiz her köşe başında. Yaşadığımızı zannederiz bir ikindi üstü oturduğumuz taş duvarlarda. Gölgesindeyizdir misafirliğin fakat uzun sürmeyecek. Bu dünya kadar uzun sürmeyecek. Nihayetinde herkes gelip geçecek ve sonra insan yine kendiyle kalacak. Ellerimiz hüzünlerimizi toplayıp yüzümüze sürecek. Serin bir yastığa baş koyunca şafağa ancak gecenin yolunu izleyerek ulaşılabileceğiz... .

Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
          Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
          Yürekten gelenin doğal rengini.
          Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
          Yollarını değiştirip bu yüzden
          Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.