Okula gidemiyorum; altını çizerek söylüyorum, gitmiyorum değil, gidemiyorum. İnsanlıktan nasibini almamış, o iğrenç zihniyetli silahlıların elinden çıkacak tek bir mermi, onlarcası gibi benim de tüm hayatımı, hayallerimi de delip geçer diye korkumdan dışarı adımımı bile atmaktan çekinir oldum. Durumun acınasılığına gel ya! Okulumun çevresinde silah sesleri duyuluyormuş... Çevre okullarda gömülü silahlar bulunmuş. Okul dönüşünde çocuklarını almak için bekleyen aileler, morg kapısında sıra olmuş. O çocuk ölmüş, o cani öldürmüş...gibi gibi Günlerdir duyduğum ve duyduğumuz ardı ardına kesilmeyen o kadar iğrenç olaylar yaşanıyor ki son zamanlarda ülkemizde; deprem tatbikatındansa silahlı saldırı için tatbikatlar yayınlanır oldu gündemde. Bu vahşete kurban gitmiş onlarca ölen çocuğun kaçının yok olan hayallerinden haberdarız? Umutlarından? Hedeflerinden? Neleri sevdiğinden? Ölen çocukların kaçının adını biliyoruz ki hayallerini bilelim? Belli ki bu canileri besleyip sokağa salan, sıçmakla doğurmak arasındaki farkı kavrayamamış ebeveynler de kendi çocuklarının hedeflerinden, ilgilerinden ve nerede, ne gibi şeylerle ilgilendiklerinden bihaber ki; bugün pırlanta gibi çocuklar ve öğretmenlerimizin mezarı oluyor ikinci evimiz diye gönderildiğimiz okullar...
Başımız sağ olsun Türkiyem.