Bazen bir karakter bir cümle kurar, bir bakış atar ya da susar… Biz de okur olarak onun içinden geçenleri bilmediğimiz için kızabiliriz. Bu çok normal. Ama… hikâyeler buzdağı gibidir. Görünen kısmı sadece yüzeydir. Altında yazarın dokuduğu onlarca neden, yüzlerce kırık vardır.
Atlas gibi karakterler ise kolay okunmaz. Çünkü onun dili kelimelerle değil, eylemlerle konuşur. “Sevmiyorum” dediği yerde bile sevmenin en acılı hâli gizlidir. Sadece kelimeye bakarsan öfkelenebilirsin. Ama o kelimenin arkasındaki zinciri, işkenceyi, ihaneti ve fedakarlığı görmeden yargılamak… işte o zaman hikâyeye değil, sadece sahneye tepki verilmiş olur.
Ve bir şey daha… Yazarın kaleminden çıkan her karakter, onun bir parçasıdır. Sevgisiyle, emeğiyle, gecesiyle… Yani bir karaktere hakaret etmek bazen yazara da değebilir, bazen bir sayfada harcanan saatlerin kalbini çizebilir. Bu yüzden eleştirebiliriz, ama lütfen nezaketle.
Senin yorumlarını okumak çok keyifli, her satırda farklı bir bakış açısı var. Ama gel, bu hikâyeyi birlikte keşfedelim. Atlas’a, Gazel’e, Gece’ye, hepsine biraz sabırla bakalım. Her biri kat kat açılacak birer sır gibi yazıldı. Belki o “neden öyle yaptı?” dediğin yerde, aslında “başka çaresi yoktu” diyeceksin bir gün.
Yani demem o ki…
Sen oku, sev, kız, eleştir.
Ama hakaret etme.
Çünkü bu karakterler sadece kurgu değil…
Bir yazarın kalbinden dökülen duygular.
Ve birde… Lütfen… hiçbir bölümü, hiçbir sahneyi, hiçbir cümleyi atlama.
Hadi gel, bu kitabı hızlıca tüketilecek bir içerik değil, yavaşça tadılacak bir ömürlük yolculuk gibi oku. En önemli bölümlerdeyiz artık. Her detay bir kilit. Her cümle bir kapı. Sen hangisini açtığını bilmeden geçiyorsun belki de…
Bana kırılma olur mu (ağlama emojisi)
