PLAYBOY' 42 SPOİLER ❤️
Yaşıyor muydum, yoksa ölüm denilen şey bu kadar sessiz ve karanlık mıydı, bilmiyordum. Gerçek hayata dair hiçbir şeyi bilmiyordum, belki sadece birkaç dakika geçmişti belki de yıllar olmuştu hissetmeyi unutalı. Peki bilmek istiyor muydum? İstemiyordum çünkü bilmek bazen içinde kaybolduğum bu sessizlik ve karanlıktan daha çok acıtıyordu, bu yüzden zihnimde dolaşan bütün harflerin birleşip karmaşık renklerle tek bir ses olmasını istemiyordum, bir zamanlar duymaya muhtaç olduğum cümleleri hatırlamak istemiyordum. Bilinmezliğe doğru sürüklenip daha çok kaybolmak, sonsuza dek silinmek istiyordum sevdiğim bütün her şeyin hatıralarından. Mesela hatırlamasın beni; çizdiğim resimler, tuttuğum fırça, gözyaşlarımın damladığı parkeler, unutsun bizi geçtiğimiz sokaklar, seviştiğimiz o yatak. Biz hiç var olmamış olalım ben gidince, gözlerimin içine aşkla baktığında kalbimin orta yerinde en güzel çiçekler açmamış, kokusu tüm ruhumu sarmamış olsun. Ben gözlerimi açmadığım her saniye, bana dair her anı yavaş yavaş kaybolsun, bu hissetmediğim acı yok olsun yeryüzünden gökyüzünden ve hatta tüm evrenden...