Şəklinə baxıram, baxıram göz qapaqlarım ağırlaşmaga başlayır. Izah edilməyəcək bir acı hiss edirem. Gözlerimi yumub keçmişi yada salıram. Tam o anda kirpiklerimin ucunda yaş damlaları toplaşır. O günləri unuda bilməyəcəyimi bilirəm ve o insanın menim üçün nece deyerli olduğunu yalnız mən bilirəm. Həyatımda meni tek qoymasını istemediyim 5 insandan biri olduğunu belke de bilmirdi. Ona onu nece çox istədiyimi demişdim. Amma o bunun ne qeder böyük olduğunu təsəvvürünə bele gətirə bilmezdi.
O mənim babam idi. O, mənim üçün babadan artıq olub. Men hec bir dostu, padrugasi olmayan usaq olmuşam. Usaq vaxti menimle qartopu oyanayardi. Mene qardan adam hazirlayardi. Men her bağa gedende " Baba" deye çağırardim. Nece defe çağırsam hamisinda "can" deyerdi mene. Kim xetrime deyir deysin ona şikayət ederdim. Her şeye rəğmən həmişə arxamda idi. Mənə sen " Nəvələrin şahısan: deyirdi. Gülleri vardı. Şeklini çəkərdim həmişə bu onun xosuna gelirdi. Ikimiz de şekil çəkdirməyi xoşlayırdiq. Gözleri zəif görse de eyneyini taxıb, oxuduğum kitablarla maraqlanardi. Bugün Neft akademiyasında oxumağıma sebeb de o idi. Ixtisasları seçib tesdiq edirdim ki, zeng vurub demisdi. " Narahat olma. Istediyini seç". Ona diplomumu göstəcəkdim.Amma artıq bu mümkünsüzdür. Bütün bunlari düşünəndə neinki kirpiklerim bütün üzüm göz yaşı ilə örtülür. Ən çox da nəyə üzülürəm bilirsiz?! Men ona axşam zeng etmedim Dedim seher durub danışaram. Amma səhər men yuxudan durdum amma o yox. Ve bundan sonra bildiyim üçün deyirem ki, ertələməyin. Sabah çox gec ola biler.
