Hayatım boyunca yadızdım ben. Bir küçük çocuğun elinden bıraktığı balon gibi yükseldim. Bir sağa bir sola çarparak ilerliyordum. Kimseyle konuşmuyor, konuşamyordum. Sahibini kaybetmiş köpek gibi tasmamın ucunu tutacak birini arıyordum. Bir umut görmek istiyordum. Yaşamak için bir umut, hayatı geçireceğim günleri dolu dolu yaşamam gerektiğini gösterecek, başka kimseye muhtaç olmamam gerektiğini bana defalarca hatırlatacak bir umut...     Ancak tek gördüğüm üzüntüleriyle, hayalleriyle, umutlarıyla baş başa kalan, sevgiye muhtaç, güçsüz, küçük bir kız...