Hay

သံဃောဇဉ်ကြောင့်သာဖက်တွယ်နေရတာ တစ်စက်မှနေချင်စရာမရှိတဲ့အိမ်
          ...
          
          မွေးဖွားပေးတဲ့ကျေးဇူးလို့သိထားခဲ့တဲ့အရာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မွေးဖွားပေးတဲ့ဝဋ်ကြွေးဖြစ်လာတယ်...
          
          သားသမီးကိုပညာတတ်အောင်သင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ဆန္ဒကနေ နင်ကပညာတတ်ပြီဆိုတော့ ပညာမတတ်တဲ့ငါ့ကိုနှိမ်ချင်တာလားဆိုတဲ့စွပ်စွဲမှုတွေပါလာတယ်....
          
          နင်ကကိုယ့်ဆွေမျိုးတွေကိုတောင်နှုတ်မဆက်တတ်ဘူးလားဆိုတဲ့စကားအောက်မှာ သေချင်စိတ်ပေါက်နေတဲ့ငါ့စိတ်ကိုဘယ်သူမှမမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး...
          
          ထွက်သွားချင်စိတ်ကို သံဃောဇဉ်ကြိုးကချည်နှောင်ထားတဲ့အခါ ကပ်တွယ်နေရခြင်းကို အပြစ်မြင်လာတယ်...
          
          မိခင်ကိုချစ်တဲ့သားသမီးချင်းတူတူ ငါ့မိခင်ကိုကာကွယ်ပေးချင်တာကျ အမေတူစိတ်ထားယုတ်ညံ့တာပါတဲ့...
          
          နင့်ကိုကောင်းစေချင်လို့နာအောင်ဆုံးမတာဆိုတဲ့စကားအောက်မှာ ကွဲကြေနေတဲ့ငါ့နှလုံးသားက သားသမီးဖြစ်လို့ အရေးမပါတော့ဘူး...
          
          လွတ်မြောက်ချင်တယ် ထွက်ပြေးချင်တယ် သေရဲတဲ့သတ္တိမရှိတဲ့အပြင် ရှင်လျက်ပါမစွန့်လွှတ်နိုင်တော့ ငါဟာဒီနွံအိုင်ကြီးထဲ နစ်မြုပ်နေဆဲပါပဲ
          
          အသက်မရှူတော့တဲ့တစ်နေ့မှာတော့......

ပြဿနာရှည်မှာစိုးလို့မြိုသိပ်နေရတဲ့စကားလုံးတွေရင်ထဲပြည့်ကျပ်လွန်းလို့ ပေါက်ထွက်တော့မလိုဘဲ လောကဓံကြမ်းပါတယ်ဆို အိမ်ကမိသားစုဆီက နွေးထွေးမှုမရ စိတ်လုံခြုံမှုမရ ဆဲဆိုအပြစ်တင်ခံပြီးပဲနေရရင် ငါဘယ်လိုအင်အားနဲ့ဆက်တောင့်ခံရမလဲ ငါကာကွယ်ပေးရမယ့်လူတွေကို လုံခြုံစေဖို့သာသာ ငါကိုယ်တိုင်တောင်မရပ်တည်နိုင်တော့ဘူး ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲသေသွားလိုက်ချင်တယ် ဪ မွေးဖေကျေးဇူးတွေ ဟက် အရင်ဘဝက သူ့အပေါ်ဘာများအကြွေးတင်နေခဲ့ပါလိမ့်

ဘောင်မဝင်တဲ့ခံစားချက်နဲ့ အထီးကျန်တဲ့ခံစားချက်ဆိုတာ ဒရမ်မာတွေလို့သတ်မှတ်ထားပေမယ့် ကိုယ်ခံစားရတော့ တကယ်ခံစားရမကောင်းတာပဲ ဒီလိုနဲ့တစ်လောကလုံးမှာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ကျန်နေတော့မှာလားဆိုတာတွေးရင်း ရယ်တောင်မရယ်နိုင်ပါလား ပျော်အောင်နေ ပြုံးလျက်သာနေပေမယ့်လည်း ပြိုလဲချိန်ကျ နင့်နေတာ သေမတတ်ပဲ အဆင်ပြေချိန်ကျပြန်လည်း အရေးမပါတာတွေလို့တွေးမိပြန်တာပဲ ဒီလိုနဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ကုန်ဆုံးလို့ နှစ်ဆယ်ချီတိုင်ခဲ့ပြီ