Nikt nie patrzy normalnie na tych dziwnych. Umówmy się - jeśli jesteś inna/inny niż reszta, to niestety jesteś tym, kogo można wytykać palcami. I powiedzmy, że jestem całkiem normalną i nawet trochę interesującą osobą, dopóki się nie odezwę. Wtedy zazwyczaj albo kogoś nieumyślnie obrażam, albo (co gorsza) upokarzam się na całej linii.
Właśnie dlatego warto jest dawać ludziom drugą szansę. Wtedy można zobaczyć, że, hej, ona wcale nie jest aż taką lamuską. Może tylko mało rozmawia z ludźmi.
I tak już żyję na tym świecie, z naturalnymi pasemkami na blond włosach, zielonymi oczami, jeździecko grubymi łydkami i niezbyt dobrym wyczuciem chwili. Z całą półką romansów Colleen Hoover przemieszanych z fantasy, playlistą pełną Imagine Dragons, pokojem zastawionym figurkami koni oraz laptopem zmęczonym moją fazą na "Przyjaciół".
Bo grunt, to dać komuś szansę. 

Planowane: 
Fantasy novel