☆

Uzaksın.. Hem de çok uzaksın.. Bazen sadece fiziksel olarak da değil. O kadar zıtız ki birbirimize.. Anlaşamıyoruz, farkındayım. Ama bazen elimde de olmuyor. Bir şeylerden vazgeçen hep ben olmak istemiyorum. Bunun seninle değil, benimle alakası var.. Ama sen de haklısın, kimse benim gibi bir şımarıkla uğraşmak istemez. Hayır, bunları kendimi acındırmak için söylemiyorum. Gerçeklerden kaçamayız. Benden annem bile nefret ediyor, sen niye sevesin ki? Söylemeye gelince herkes herkesi seviyor. Öyle hissettirmeyince ne önemi var ki? Sığdıramıyorum kendime. O kadar bağlandım ki sana.. O kadar sevdim ki bazen ben bile korkuyorum.. Umurunda değilmiş gibi davranıyorsun ya -ki gerçekten umurunda değil bence- işte onun nelere mâl olduğunu bilmiyorsun. Senin gülerek yazdığın cümlelerinin benim kaç gözyaşıma bedel olduğunu bilmiyorsun. 

Harbiden yok amk 

Seni "sen" olduğun için kimse sevmiyor küçük kız. 

Kaçıncı gece bu uyanık kaldığımız? Kaçıncı kabuslardan kaçma çabamız? Sonunun kötü olacağını bilse bile insan bazen bazı şeylere engel olamıyor. Olmak istemeyenler de var tabi. Ben de onlardanım galiba. Yarının pek güzel olacağını düşünmüyorum. Yine de insanın içindeki umut hiç mi kırılmaz? Hiç mi zedelenmez? Nasıl her gece  güzel yarınlar olacağına inanarak uyur bir insan? Olmayacağını bile bile. Ya da sırf o diyor diye gözü kapalı inanır mı bir  insan yalanlara? Vazgeçer mi doğrularından? Vazgeçer mi kendinden, mutluluğundan, gülüşlerinden, her şeyinden. Vazgeçer de, değer mi ki sahiden? Bir insan için. Sevgi denen duygu yapar mı ki bunu? Sevgi incitir mi ki insanı? Yoksa sadece seveni mi incitir? Kimseler sevmez ki fedakârlık yapanı. 

Düşeceksin aptal.

İyi bok yedin mal 

neyse.