Merhabaa, biraz yazmaya geldim. Hadi başlayım ben.
Evet o gün geldi çattı, Ankara'ya dönüyoruz yine :(. Bakın normalde her Bursa tatilimde Ankara'ya dönmek için can atardım ama şu an da Bursa da kalmak için nelerimi vermezdim.
O kadar dönmek istemiyorum ki, midem bulanıyor bağırsakların stresten kasılıyorlar. Muhtemelen ağlicam vedalaşırken. Ben ağlamayım kim ağlasın.
Sınava çok az kaldı, staja artık kendim gidip gelicem, staj defterini acilen yazıp imzalatmam lazım, teslim etmem gereken şeyi ilk fırsatta geri götürmeliyim, proje ödevini tamamlayıp teslim etmeliyim, ders çalışmalıyım, devamsızlıklarımı sildirmeliyim, sınavlar başlayacak kısacası; hayatım artık daha zor .
Çok korkuyorum, stres seviyem oldukça yüksek istemiyorum hiçbir şeyi ama olmak zorundalar. Çünkü hayat devam ediyor bir şeylerin ilerlemesi gerek. Döngü işlemeli.
Yardım alabileceğim kimsem yok, destekçilerim var ama yeterli değiller ve son kez gücümü tam anlamıyla kullanıcam buna hazır hissetmiyorum.
Ben bu çukurdan 2 buçuk ay sonra kurtulucam ama gözümde o kadar büyüyor ki bu süre...
Ve en önemlisi yarın yol için yiyecek almayı unuttum aw sabah da erken çıkıcaz :(
Neyse şimdilik gidiyorum uyumam lazım yarın büyük gün hadi bays