ဒီနေ့ဆယ်ကျော်သက်လောက်ထိနေဖြစ်တဲ့ကိုယ့်မိဘအိမ်ကအခန်းလေးဆီပြန်ရောက်တုန်းပိုင်တို့ကိုစာအုပ်ပိုင်ပြီးအစအဆုံးတစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်ဖြစ်တယ်။ခံစားရတဲ့ nostalgia ကတော့ပြောမနေပါနဲ့တော့အဲ့ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးပြန်ရောက်သွားပြီ library ထဲရှိသမျှဖတ်ရင်းအချိန်ကုန်နေချင်တော့တာပဲ။ ဘဝမှာစိတ်ထဲမွန်းကြပ်လာတိုင်းပိုင်တို့က်ိုပြန်ဖတ်နေကြပေမယ့်ဒီနေ့တော့စာအုပ်လေးတွေ့လို့ဒီတိုင်းဖတ်လိုက်တာ။ကြာလေသိလာလေကပိုင်တို့ကဇာတ်လမ်းတပုဒ်ဆိုတာထက်အများကြီးပိုတဲ့အမှတ်တရပဲပိုင်တို့ကိုစသိခဲ့တဲ့အရွယ်နဲ့ပျော်ရွှင်မှုကဘလိုမှပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ခုဆိုကိုယ် wp တောင်မဝင်ဖြစ်တော့ဘူး။ app ဖျက်မပစ်ရက်တဲ့ထိသံယောဇဉ်ရှိနေတာဒီလိုအမှတ်တရကောင်းလေးတွေရှိနေလို့နေမယ်။ဘာရယ်မဟုတ်ဒီမှာစသိခဲ့တော့ဒီမှာပဲလာပြန်ပြောပြချင်လို့။ဟူးငိုချင်လိုက်တာ if life doesn’t kill me , nostalgia will.