Hulya-53

Kadın, gözlerini yoğun kalabalığın üzerinde ağır ağır gezdirdi. Boğazı kurumuştu. Başı zonkluyordu, ruhuna kadar işlediği yorgunluk bedenini zorluyordu. Bir yudum su içti, derin bir nefes aldı ve sözlerine devam etti:
          "İnsanlar boğazlanırken tarafsızlık diye bir seçenek yoktur. Ya kendi ellerinle ellerini bağlar, zulme seyirci kalırsın ya da zalimin karşısına dikilip mazlumun yanında yer alırsın. Çünkü zulüm, yalnızca onu uygulayanların eliyle büyümez; ona alışanların sessizliğiyle de güç kazanır. Vicdanın sustuğu yerde zalimler, kendine yeni yuvalar bulur.
          
          Bugün insan hakları, ne yazık ki güçlü olana göre eğilip bükülen bir ayrıcalığa dönüştürülmüştür. Bunun adı insan hakları değil, çıkar siyasetidir. Adalet, kimin baskın olduğuna göre şekilleniyorsa, orada hukuktan da insanlıktan da söz edilmesi, çölde deniz aramak gibidir. Adalet beklemek ise kurbağaların vicdan üzerine nutuk çekmesini beklemekten farksızdır.
          
          Bakıyorum da güldünüz... Neden?
          
          Kurbağalar bana göre vırak vırak demiyor, vah, vah, vah diyor. Martılar da gökyüzünden insanoğlunun hâline kendi diliyle alay ederek lak lak ediyor."
          
          Kadının sabrı tükenmişti. Bazı bakışlardaki ruhsuzluğu bütün çıplaklığıyla görüyordu.
          
          Sesi daha da sertleşti:
          
          "Hanımlar, omuzlarınızdaki tek ağırlık gerçekten saçlarınız mı? Bazılarınızın beni dinlemiyor oluşu, aslında kendi vicdanınızdan kaçışınızdır. Çünkü insan, yüreğini sızlatan hakikate uzun süre kayıtsız kalamaz. Kalıyorsa, kaybettiği şey yalnızca merhameti değil, insanlığıdır.
          
          Bir gün hesap vereceğiniz soru, Nasıl rahat yaşadın? olmayacak. Size sorulacak olan, Zulüm gözlerinizin önünde yaşanırken sen neredeydin? olacaktır. O gün mazeretleriniz konuşmayacak; susturduğunuz vicdanınız konuşacaktır."
          
          Devamı aşağıda 

"Karşımızdaki katiller Allah, iman, inanç, vicdan tanımıyor olabilir. Peki ya Müslümanların arasında imanı kundaklayanlar? Onları temize çıkarmanın, mazeret üretmenin anlamı nedir? Bir ümmeti çökerten yalnızca düşman değildir ki, düşmanın işini kolaylaştıran suskunluk da en az onun kadar yıkıcıdır.
          İslâm coğrafyasının toprakları, ne yazık ki kargalardan çok hainlere kılavuzluk etti. Fakat bu topraklar bu ihaneti kimden öğrendi? Vicdanını susturanlardan, ihaneti görmezden gelenlerden, makamını hakikate tercih edenlerden!
          
          Derler ki yangında rahatı kaçmayan tek canlı ateş böceğidir. Eğer ümmetin acısı bizi uykumuzdan uyandırmıyor, çocukların çığlığı yüreğimizi titretemiyorsa, o hâlde kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz de ateş böceğine mi dönüştük?
          
          Bugün adına gelecek dedikleri, ancak alfabenin son harfi ile adlandırılan Z kuşağı gençliğin çoğunluğu; sorumluluk bilincinden yoksun.Gafletin, konforun,  vurdumduymazlığın, sosyal medyanın ve taklitçiliğin esiri olduğundan dolayı yarın daha fazla enkaz kaldıracağız, daha fazla ölü beden sayacağız, daha fazla yetimin gözyaşına şahit olacağız! Çünkü sözde yeni sürüm gençliği yetiştiren anne babaların bir kısmı da, ne yazık ki, çocukları gibi sorumluluk bilincine sahip değil! 
          
          Benim sözüm vicdanadır. Eğer bu konuşma, kalbinde hidayete ve irfana susamış tek bir insanın bile uyanışına vesile olursa, amacına ulaşmış demektir. Çünkü bazen bir kalbin uyanışı, binlerce İslâm düşmanının yolunu kesmeye ve siyonist katillerin önünü kapatmaya yetecektir."
          
          Hulya

Yaşamadığın acıların hamallığına soyunacaksın. Çekmediğin dertleri kendi derdinmiş gibi taşıyacaksın ki bir ah ile âlemi viran eden mazlumların safında yer alabilesin. 
          Filistin halkı, acılarını bir avuç vicdan sahibi insana bile çekincesiz anlatamadı. Ama bir bakın, o acıların bilançosu bütün dünyayı aştı.
          Sor bakalım kendine: Nereye yakışırsın? Yerin Neresi? Aralıksız dönen ve durmaksızın göç eden bir dünyada bu soruya cevap bulmak çok mu zor? Haneye yanlış kapıdan giriyorsan, elbette zor.
          
          Hulya

Hastaneye getirilen yaralıların çoğu çocuktur; çünkü saldırılar sırasında çocuklar kendilerini koruyabilecek imkân ve güce sahip değildir.
          Ağır yaralarla getirilen çocukların kimisi kolunu, kimisi bacağını kaybetmiştir. Bedenlerine saplanan şarapnel
          parçalarını çıkarmaya çalışırken,aslında maruz kaldıkları acıya da dokunursunuz.
          Kalplerinde, yaşadıkları zulme karşı haklı ve derin bir öfke büyürken, enkazdan çıkarılan bedenlerinde savaşın acımasız izleri belirgindir. Ancak bu öfke, onları insanlıktan uzaklaştırmaz; aksine haklı bir davanın, haklı bir direnişin ve özgürlük arzusunun sesi olur.
          Bu çocuklar her gün ölümle yaşam arasındaki ince çizgide yürürler. Fakat aynı zamanda dünyanın en güçlü insanları olup ayakta kalmaya çalışırlar. Açlığa ve yokluğa rağmen direnirken, sevdiklerini gözlerinin önünde kaybederler; yüreklerine düşen ateş onları yaksa da, imanlarını ve vakarlı duruşlarını kaybetmezler.
          Küçük elleriyle daha küçük olanı korumaya çalışırlar. Gözlerindeki korkuyu, bedenlerindeki titremeyi, kendi yaraları varken dindirmeye çalışırlar. Ona ekmeğini, suyunu verir. Kendi açlığına ve susuzluğuna rağmen…kendilerinden küçüklere omuz olurlar.
          Diyorum ya, Filistin’in çocukları bir başkadır. Onların gözlerinde yaşamın ağırlığı vardır. Bu çocukların dünyasında sessizlik bile ağırdır. Ama o sessizliğin içinde bile tevekkül vardır, sabır vardır, onur vardır ve en çok da insanlık dersi vardır.
          Sahadasınızdır; yanınıza koşarlar, size yardım etmek için çırpınırlar. Çadırları gezerken, yetersiz yiyeceklerini paylaşmaya çalışırlar. Minik kollarını açtıklarında kocaman bir Filistin olurlar. Sizi öyle bir kabullenirler ki, katillerin karşısında canlarını hiçe sayar ve devleşirler. Diyorum ya, Filistin'in izzetli çocukları bir başkadır.
          
          Hulya

Koridorlar sessiz değildi. Aksine her köşeden yükselen acıların sesi vardı. Yatak sayısı yetersizdi, ilaçlar sınırlıydı, cihazlar çoğu zaman ihtiyaçları karşılamıyordu. Tükenen imkânlar, gün geçtikçe kadını da tüketiyordu. Günlerdir doğru dürüst uyumamıştı. Buna rağmen, Allah'ın izniyle yeni bir cana dokunabilmek için işe koyuluyordu.
          Her gün yeni acılara şahit oluyor, yeni yaraları sarıyordu. Ameliyathaneden çıktığında bazen koridorun bir köşesine yere oturup uzun uzun düşünüyordu. Bir doktor olarak insanların tedavi edebiliyordu. Ancak bu insanların ruhlarında açılan boşluklara nasıl merhem olacağını bilmiyordu. Bir evladın gözleri önünde kaybettiği annesini, bir annenin enkaz altında bıraktığı yavrusunu, yıllardır süren korkunun ve belirsizliğin insanlarda açtığı yaraları hangi doktor, hangi ilaç iyileştirebilirdi? Derin yaralar dikişle kapanırdı ancak travmaları beden değil, ruh taşırdı!
          Sahaya çıktığında gördükleri ise hastanede gördüklerinden çok daha ağırdı. Burada insanlar yalnızca yaşamda kalmaya çalışmıyordu. Aynı zamanda kimliklerini, inançlarını, hatıralarını, evlerini, umutlarını ve birbirlerini korumaya çalışıyorlardı. Yıkılan her evle birlikte sadece duvarlar çökmüyor, insanların yıllarca biriktirdikleride enkazın altında kalıyordu. Fakat buna rağmen hiç kimse vazgeçmiş görünmüyordu. Tam aksine Allah'a olan tevekkül ve gayretleriyle ayakta duruyorlardı. 
          
          Devamı aşağıda 

Bu topraklar, enkazdan yaralı hâlde çıkarılan evladına sarılan annelerin duasını taşıyordu. Sessizce yıkılmış evlerinin önünde bekleyen insanların sabrını taşıyordu. Ağır yaralarına rağmen gülümsemeyi sürdüren çocukların direncini ve bütün zorluklara rağmen ayakta kalmaya çalışan bir halkın onurunu taşıyordu.
          Bir gün yine küçük bir çocuğun yaralarını sarıyordu. Dizindeki ve kolundaki yaraları temizlerken ağrısı olup olmadığını sordu.
          Çocuk bir an sustu. Sonra kadının elini tuttu. O küçücük el, yaşına sığmayacak kadar çok şey taşıyordu; kayıpları, bekleyişleri, yarım kalmış yaşamları ve özlemleri... Belki bir tabak yemek, bir yudum su, temiz bir kat kıyafet!
          "Canımın yanması önemli değil" dedi usulca."Ben sadece huzuru özledim"
          Kadın ne diyeceğini bilemedi. Çocuğun gözlerinde gördüğü şey acıdan çok daha başka şeylerdi. 
          Onu biraz olsun oyalayabilmek için büyüyünce ne olmak istediğini sordu.
          Çocuğun yüzü bir anda aydınlandı. Birkaç saniyeliğine yaralarını, savaşın izlerini ve bulunduğu yeri unutmuş gibiydi. Heyecanla hayallerini anlatmaya başladı. Gelecekte yapmak istediklerini, kurduğu planları ve umutlarını birbiri ardına sıralıyordu. Filistin'in çocukları bir başkaydı. Katiller onların çocukluklarını çalmıştı belki ama inançlarını ve umutlarını alamamıştı. 
          Kadın o sırada başını kaldırıp çocuğun arkasına baktı. Orada duran yapı artık bir bina değildi. Duvarlarının yarısı yıkılmış, camları parçalanmış, geriye yalnızca harabeye dönmüş bir iskelet kalmıştı.
          Fakat bütün bu yıkıntının ortasında,  çocuk hâlâ geleceğe dair hayaller kurabiliyordu.
          İşte o an kadın bir kez daha anladı.
          Filistin sadece annesinin ülkesi değildi.
          Filistin bunca zulmün, işgalin ve acının ortasında umudunu kaybetmemenin, bütün kayıplara rağmen yeniden ayağa kalkmanın ve en önemlisi, insan kalabilmenin adıydı.
          
          Hulya

Şimdi insanlar bana yıkılmış binaları, harabeye dönmüş sokakları ve yerle bir olmuş şehirleri soruyor.
          Oysa benim aklıma, Gazze'den rüzgârla gelen denizin tuz kokusu.
          Kudüs'te eski taşların gün boyu güneşi içinde saklayıp geceye usulca geri vermesi.
          Ramallah'ta bahçelerde salınan zeytin ağaçları. 
          Yasemin, adaçayı, nane, zahter ve fesleğenler.
          Batı Şeria'da olgunlaşan incirler, birbirine nazlı nazlı fısıldaşan zeytin dalları.
          Portakal, limon ve badem çiçeklerinin havaya karışan kokusu. 
          Nablustaki üzümler ve elmalar. 
          Tatları bir başka lezzetli pekmezler. 
          El-Halil deki o güzelim bademler. 
          Cenin'de açan Filistin irisi (faqqua İris) 
          Ufka doğru süzülen güneş kuşları. 
          Ve çocukluğumuzun ayak izleri...
          Başlarımız gökyüzüne dönük hayran hayran bakarken geçen o dingin günler. 
          Güneş Mescid-i Aksa'nın üzerinde yavaş yavaş erirken gökyüzünün nar çiçeği rengine büründüğü.
          Tüm Harem-i Şerif avlusu ve içindeki mescitlerde özgürce edilen ibadetler.
          Fecr vaktinin giydiği emsalsiz elbise. 
          Şehrin üzerine çöken serinlik.
          Kalbimin hafiflediği o anlar.
          Açık bir pencere.
          Sokaklara karışan siyah çayın ve Kudüs simidinin kokusu. 
          Uzaklardan gelen bir ninni ezgisi.
          Gökyüzünde beliren ay kardeş.
          Hiçbir şeyden çekinmeden güvenli bir şekilde eve döndüğümüz yollar...
          Ve savaşlar ne kadar acımasız olursa olsun, insanın içindeki evi ve inancı hiçbir güç yıkamaz.
          
          Hulya

https://hizliresim.com/8fm6b6j
          
          https://hizliresim.com/pwrx7c6
          
          https://hizliresim.com/g0hctkx
          
          https://hizliresim.com/cectiwe
          
          yazıları biraz kötü olduğu için sayfaların altına, dijital olarak, yazılarını geçirdim. bir tanesini geçiremedim, sayfayı tamamen doldurmuştu öğrencimiz, onun yazısı güzel ama umarım okunuyordur. 
          
          İnşaallah yüzünüzde birer tebessüme vesile olurlar♡

Es-selamünaleyküm, iyisinizdir inşaallah.
          
          Ben, bir Kur'an kursunda gönüllü olarak çocuklara Kur'an eğitmenliği yapıyorum, elhamdülillah. Bugün kış dönemimizin kapanış programı vardı. Programın en başında öğrencilerimize Filistin'deki ve Doğu Türkistan'daki zulümlerden bahsettik, dualar ettik. Sonra ise her birine birer kağıt dağıttık ve ,başta Filistin ve Doğu Türkistan'daki olmak üzere, bütün zulüm altındaki kardeşlerimiz için mektup yazdılar. Eğer okumak isterseniz birkaç tanesini sizinle paylaşmak isterim.

O üst rütbeli siyonistti. Kadının sahadaki mücadelesini ve çalışmalarını takibe almış, sataşmalarıyla olay çıkarıp onu ve diğerlerini hücreye kapatmanın yollarını arıyordu.
          Kadın, karşısında küstah bir şekilde sırıtan katil siyonistin gözlerinden çekmedi gözlerini. Aksine dik bakışlarını daha da sertleştirdi. Öyle anlar vardır ki insan "Ne olacaksa olsun" der verdiği kararın önüne koyacağı her şeye razı olur. 
          Kadın da tam olarak o noktadaydı. Bedeli ne olursa olsun ödemeye razıydı. 
          Yanağının içini ısırdı. Ağzına sızan kanı katilin yüzüne tükürmek istesede yuttu.
          Kadın biliyordu sakin kalmalıydı, kan bağı ve can bağı olanlardan sorumluydu. Ancak o an, içindeki bütün ağırlık bir anda çatladı. Doğru bildiği ne varsa geri çekildi ve mantığı ile nefreti aynı kapıya sığmadı. Dili aklının önüne geçti,  konuşmaya başladı
          "Bunca zulüm, bunca gözyaşı, bunca ölüm, bunca yıkım içinde sonunuz ne olacak hiç düşündünüz mü? 
          Zalimin sırıtışı genişledi. Sanki kadının korkmasını, dizlerinin üzerine çökmesini bekliyordu. Fakat kadın korkusuzluğun çok daha ötesine geçmişti. Geri dönüşü olmayan bir eşikteydi. 
          "Etrafına bak" diye devam etti 
          "Yıktığınız, yaktığınız evleri görüyorum. Öldürdüğünüz çocukları, toprağa düşürdüğünüz masumları görüyorum. Ama bir şeyi göremiyorum."
          Zalim kaşlarını çattı.
          "Neyi?"
          Kadının yüzünde yorgun bir tebessüm belirdi. 
          "Kazandığınızı"
          Kadın başını sağa yatırdı, bu kelimesiz bir çağrıydı. Tehlikedeyim müdahale et! 
          Tam o anda, kadının bildiği bir yerden yükselen tanıdık bir ses zalimin kalbine saplandı! Zalim sendeleyip yere yığılırken; çığlık atmasına fırsat vermemek için boğazına çöktü kadın. 
          Öyle filmlerde ve dizilerdeki gibi insan hemen ölmez, birkaç saniye sonra bilincini kaybeder! 
          Çok uzun bir zamanın nefretini kusar gibi konuştu kadın, katil bilincini kaybetmeden. 
          "Yüz yılı aşkın süredir  hâlâ kazanamadınız. Şimdi her ikimizde Hakk'ın ve hakikatin karşısındayız. Allah’ın hükmü değişmez. Bugün sen ölecektin, ben yaşamda kalacaktım"
          
          Hulya