Hulya-53

selamünaleyküm. panonuzdaki yazıların bazılarını okudum. hep çok güzel yazmışsınız. kaleminize, yüreğinize sağlık♥️

Baş: Akıl ve adalet. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu belirleyen merkez.
          
          Kalp: Vicdan ve merhamet. İnsanı insan yapan en derin his.
          
          Omurga: Dürüstlük ve duruş. İnsanı ayakta tutan temel çizgi.
          
          Eller: Yetenek, emek  ve sorumluluk. Yapılanı yaşama geçiren güç.
          
          Ayaklar: Sabır ve istikrar. İnsanı yolunda sabit tutan irade.
          
          Gözler: Gerçeği görme, cesaret. 
          
          Dil: Doğruluk ve ölçü. Sözü değerli kılan sınır.
          
          Mevzu derin, lafı dolandırmayalım mı diyelim, yoksa; Konu derin ama anlaması zor değil diyerek, insanı insan yapanın bu parçaların uyum içinde hareket etmesi olduğunu mu söyleyelim?
          
          Hulya

Zulüm dediğimiz şey ateştir. 
          Önce karşındakini yakıyor gibi görünür, sonra dönüp sahibinin ellerini kavurur. Ben bu dünyada şunu gördüm: Zalimler çok geldi geçti. İsimleri büyüktü, koltukları yüksekti, sesleri gürdü. Ama toprağın altında hepsi aynı sessizliğe gömüldü. Geriye mazlumlardan aldıkları ahlar kaldı ve hiçbir zalim, bir mazlumun ahından daha güçlü çıkmadı.
          Ben öğrendim ki bir insanın sırtını yere getiren şey yorgunluk değildi. Şahit olduğumuz annelerin göğü yaran  feryatlarıydı, çocukların acı içinde inleyen sesleriydi... Yıkılan sadece şehirler, binalar değildi. Asıl enkaz, çaresizlikti! 
          Ve gördüm ki zalim elini kana bularken, mazlumun çığlığını duyup başını çevirenler de zulmün gölgesinde yürüyordu.
          
          Hulya

Sabrın da Düğünü Vardır! 
          Zalim Zanneder ki Gücü Kendindendir, Oysa Mühlettir O!
          Bu Durum, Bedel Ödemenin Sessiz Başlangıcıdır! 
          Çünkü Zulmeden Yükseldiğini Sandığı Her An, Aslında Kendi Çöküşüne Doğru Yürür!
          Mazlumun Sesi Kesildi, Ahı Sustu Sanılır!
          Mazluma Omuz Verenlerin, El Uzatanların Çabası Kayboldu, İzi Silindi Zannedilir! 
          Vaktini Bekleyen Bir Hesaptır O!
          Ve Adalet, Hesabın En Ağır Anına Hazırlanıyordur!
          
          Hulya

Burada yaşam vardı, diye kederle konuştu, ama sesi duvarlara çarpıp geri döndü. Kimse duymadı. Duyması gerekenler de çoktan sessizliğe karışmıştı.
          Kadın, girdiği evin yıkıntıları arasında savrulmuş ayakkabıları gördü. Kim bilir kime aitti o ayakkabılar. Savruldukları yerden topladı, birleştirdi ve yükseğe koydu. Sanki ayakkabıların sahibine bir vefa borcu varmışçasına.
          
          Bilmenizi isterim ki, enkaz sadece molozlardan ve geriye kalanlardan ibaret değildir. Enkaz, yarım kalan insanlardır. Ve en ağır enkaz, sorumluluk sahibi olanların kalbine düşendir.
          
          Hulya

Erişilmez uçurumlarda bitkiler yetişirken, cansız taşları bile yosun sararken, sen kendini çaresiz ve yalnız mı sanırsın?
          Seni bir nutfeden var eden Allah, seni boşlukta bırakır mı?
          
          https://hizliresim.com/khcfri0
          
          Hulya

Ocak 2025
          Kadın, hızlı adımlarla geldiği mekandan çıkmış, ağır ağır yürüyordu. Bir yandan kayda aldığı sohbeti kulaklığından dinliyordu. Ne diyordu Derin Hoca?
          "İnsan yürürken geriye dönüp baktığında benden kimseye zarar gelmedi, ne dokundum ne bulaştım diye övüneceğine benden birilerine rahmet değdi demeli. Beden toprağa, ruh emanete bakarken kalp diri vicdan uyanık olmalıdır. Çünkü insan et ve kemikten değil, taşıdığı emanetin ağırlığından imtahan edilir. İman ise dilde taşınan söz değil, yaşanandır. Öfke anında sabır, imkân anında infak, yalnızlıkta istikamettir. Asaleti soyda sananlar idrak edemezler, asalet mazluma eğilen, zalime dikilen ruhtadır. Şeref nesepte değil duruştadır. O duruş ki insanı birçoklarından ayıran asıl mizan olur. İslâmın istediği insan, yürüdüğü yere iz değil emanet bırakan insandır. İzler zamanla silinir, emanetler nesilleri taşır. Allahu Teâlâ'nın istediği kul, insanlardan övgü alkış bekleyen değil, Rabbinden rıza arayandır.
          Siz onların kim olduğunu bilmeseniz de aranızda Filistin'de ve diğer mazlum beldelerde meslekleriyle ümmete hizmet etmiş ehil kardeşlerimiz bulunuyor. Aynı kardeşlerimizden, yeniden bu hayırlı hizmete omuz vermelerini talep ediyor, bu infak-ı emek seferberliğine iştiraklerini bekliyoruz"  
          Kadın, yüzündeki emanetin ağırlığı, bakışlarında ise bir davanın sükûneti ile tebessüm ediyordu. Sevdiği kış ayı, kışın ayazı ve soğuğun sessizliği ile kalabalığa karıştı.
          
          Hulya

İnsan boş beyaz bir sayfa değildir, ama tamamen yazılmış bir kitap da değildir. Allah’ın takdiriyle bazı satırları yazılmış, bazı yönleri belirlenmiş; O'nun insana verdiği irade ile bazı yönleri insanın tercihine bırakılmış bir metindir.
          Bir yerde zulüm ve acı varsa, oraya düşen her sessizlik insanın iradesinde bir sorunun cevabını arar 
          Neden görmüyorsun, neden susuyorsun?
          
          Hulya

Filistin'i, Karabağ'ı, Çeçenistan'ı, Doğu Türkistan'ı, Arakan'ı, Bosna Hersek’i, Yemen'i, Suriye'yi, Afganistan'ı hissetmek; sadece bir duygu değil, bir sorumluluktur!
          Unutmamak, unutturmamak
          susmamak…
          Mazlum coğrafyalardan birinin adını her andığında, kalbinin biraz daha ağır, ama biraz daha diri atmasıdır.
          Çünkü bazı yerler vardır ki, o yerleri ve insanlarını görmesen bile, orada atan kalpler senin kalbine emanettir.
          
          Hulya

Hiç düşündünüz mü, kendinize sordunuz mu: Ne oldu da Türk topraklarında bunca yabancı ot türedi, boy verdi ve çoğaldı? 
          Yoksa bu yabancı otların kökleri ne zamandır derindeydi?
          
          Hulya