AzraGen694
Aşkımmm benim Azra benim belki hatırlamasın insagram hesabım hesabım kapandı hatta senin kitaplarını hala okuyorummm
Iaviniam
Limaymiss
Laviii biraz aşk biraz inkar kitabına ne zaman bölüm atmaya başlayacaksınnnnn
Iaviniam
galiba bilmiyorum... S.A bitirdikten sonra Endazesi Bozuk'a baslayacagim @Limaymiss
Iaviniam
yeni bölüm yayındaaa!
Iaviniam
aynı acıdan yaralanmış insanların birbirini bulması kader miydi, yoksa gidecek başka hiçbir yerimizin kalmayışı mı? insan en çok da sığınacak başka bir limanı kalmadığında mı sarılırdı fırtınanın ortasındaki tek dala?
Iaviniam
bizi birbirimize çeken şey içimizdeki kırılmaz inanç mıydı, yoksa kimsesizliğin tam ortasında aynı uçurumun kenarında tek başımıza duruyor oluşumuz mu? iki yaralı ruhun birbirine değdiğinde birbirini iyileştirmesi miydi sevgi, yoksa aynı karanlıkta kaybolurken tutunacak tek tutamak olmak mı? birbirimizin merhemi miydik, yoksa sadece aynı yarayı taşıdığımız için mi bu kadar tanıdıktık birbirimize? bazen birine çekilmezsin; yalnızlığın seni onun yalnızlığına savurur. ve ben tam o savrulmanın ortasında, tenimi yakan her bir sancıya rağmen, onun kimsesizliğine kendi ruhumu sermekten başka hiçbir yol bulamıyordum.
Iaviniam
bitince temmuz akşamları,
vurdu başıma ağustos geceleri,
gelip geçiyor günler bilemedim,
eylüle kaç vakit kaldı;
lakin bilirim sen gelmeyeli hayli zamanlar geçti.
Iaviniam
kara gözlerini anımsattı gecem,
öyleyce daldım.
bi sigara yaktım,
yokluğunu ciğerlerime taşıdım.
bugün yoksan da yarın ne olursun uğra,
sensiz beni bi gör de artık ne olursun anla.
Iaviniam
valla yoksun, billa yoksun.
Iaviniam
söz, bir daha kızmayacağım bana çirkin dediğinde. kırk gün oldu, gelsene. çok özledim ben seni. şimdi o öfkem bile utandırıyor beni. keşke yine gelsen, keşke yine o takılmalarınla yüzüme gülüp en olmadık şakalarını yapsan da ben sadece sana baksam... insan birinin yokluğuna alışabilir sanıyor ama kırk gündür tek bir an bile eksilmedi içimdeki koca boşluk. sensiz geçen her gün, yokluğunu biraz daha büyütüyor içimde. şimdi kiminle saçmalayacağım, kimin takılmalarına gülüp geçeceğim bilmiyorum. sesin zihnimde hâlâ o kadar canlı ki, sanki kapıyı çalsan yine aynı gülüşünle içeri gireceksin gibi geliyor. ama her defasında gerçeklikle yüzleşmek canımı yakıyor. keşke zamanı geriye sarabilseydim, keşke sana son kez ne kadar çok sevildiğini söyleyebilseydim. yerini kimse dolduramıyor, boşluğun her gün biraz daha derinleşiyor. hani derler ya, baki kalan bu kubbede hoş bir sadâ imiş... sen arkanda öyle derin, öyle unutulmaz bir iz bıraktın ki, ben yaşadığım sürece o sesin de gülüşün de hiç susmayacak. çok özledim seni, anlatamayacağım kadar çok...
Iaviniam
iyi ki doğmuşsun annem.
Iaviniam
ölüme, doğuma, büyümeye, eş-bilince, vecd'e, kopuşa en yakın olduğum ansın.
Iaviniam
yazma serüvenime tamamen yalnız başladım ve bu yolculukta bugüne dek yine hep tek başımaydım. bölümlerimi okuyup, hatalarımı gösterecek kimse olmadı; üstelik ana dilim olmayan bir dilde yazma cesaretini gösterirken bile yanımda kimse yoktu. yaşadığım yerdeki kısıtlamalar, teknik imkansızlıklar ve bozulan telefonumun getirdiği aylarca süren kopukluklar, mücadelemi daha da güçleştirdi. karşılıksız bir edit desteği bile bulamadığım, yaptığım paylaşımların hak ettiği karşılığı almadığı o zor zamanlarda, geceleri uyumayıp telefonumun başında bölüm yazmak için verdiğim emekler, beklediğim karşılığı getirmedi. zamanında doğum günlerini en ince detayına kadar düşündüğüm insanların, benim özel günümü hatırlamaması ise yalnızlığımın üzerine son düğümü attı. ne kadar çabalasam da beklediğim o kırılma noktası gerçekleşmeyince, denemeyi bırakmak zorunda kaldım. ağustos, en uzağı eylül ayından sonra hayatımda yeni bir döneme giriyorum. büyük ihtimalle bir yıl boyunca aranızda olmayacağım. bu süreç, sadece fiziksel bir uzaklaşma değil; aynı zamanda dost gibi görünüp aslında hayatımda hiçbir değer üretmeyen, elimden geldiği kadar yardım etsem de yanımda durmayan, bana bu platformda bir yardımı dokunmayan tüm insanları çevremden temizlediğim bir arınma dönemi olacak. şimdilik bu vedanın vaktim bekliyorum.
Iaviniam
bu arada evet daha yolun başındayım. belki çok erken başladım bu işlere, kendimi fazla kaptırdım. yüksekten düşünce fazla incindim. benim kitlem wattpadde ve ya instagram da artmak yerine hep azaldı. neyse, anemoia serisinin birinci kitabı olan "söyle abisi"nin bölümlerinin geri kalanını paylaşacağım. daha sonra serinin ikinci kitabına yazdığım bölümleri paylaşacağım. bittikten sonra uzun bir süre paylaşım yapmayacağım. yıl boyu kendimi yıpratıp, verdiğim emeklerin çöp olmasından sonra bu yılı tamamen kendime, özel derslerime, ve sosyal hayatıma adayacağım.
Iaviniam
ne olursun anla beni, seni beklerken kaybettim kendimi. bi’ temmuz akşamında özledim, seni değil, seni beklerken kaybettiğim kendimi. arayıp da bulamadığım gülüşlerimi. bi’ ocak soğuğunda başladı sevdam, bi’ temmuz sıcağında veda ediyorum. bu sana dair son satırlarım olsun, ben gidiyorum. ne olursun yanlış anlama beni, sanma bile bile vazgeçtiğimi. unutma, sana adım attığım yollarda önüme engeller atan seni.
Iaviniam
ama kal diyemiyordu dilim,
kalsın istiyordum da
kalması için bir şeyler yapamıyordum.
gitti.
kaldım...
sevdim mi kendime soramadım,
korkularımdan mı soramadım,
yaralarımı mı saramadım?
bilmiyordum...
Iaviniam
hem ne gerek vardı ki alışmaya
gitsin idi
gitsin...
basit bir gerçeğe inandım
döküldü dilimden kelimelerim
sevseydi gitmezdi...