@Iaviniam
48 saattir elektrik yok...
yaşadığım şehrin elektrik istasyonunun üzerine yıldırım düşmüş, iki gündür ne internetimiz vardı ne de şarjımız. aynı zamanda komşu da arkadaşımızın düğünü vardı dün, düğün evinde şarj edip attım bölümü, keyifli okumalar'
@Iaviniam boooyy sən Azərbaycanlısann kiii ay daa danışma ee mən də Salyan da qalıram yağış yağan kimi,ya da külək əsən kimi söndürürlər♀️
guzelll geceleerrr gileriimmm
gittiğine inansam dönmeni beklerdim'
aşktan... bunca sevmesem, çarptığın kapıların eşiğinde beklemem... hepsi aşktandı yani, aşktan... ama sen yine de biriktir gözyaşlarını, belki bir gün tutuşturur seni bensizlik. belki bir gün sende beni ağlarsın'
Söyle abisi ne zaman final yapar ona göre başlayacağım
ilk kitap on sekiz bölüm olacak, her iki haftada bir pazar bölüm yayınlıyorum, ikinci kitabında daha dört bölümü yazıldı yani ona tam bir tarih veremiyorum malesef @yidizligecesa
çocukken başkaydı gördüklerim, şimdi bambaşka'
dönüş biletini yaktın yıldızları da söndür giderken. bilirim sevilmemişliğimdendir bu çirkinliğim, bu yalnızlığım oysa yanımda kalsan bu kadar kan döker miydim o’na? her gidişinde cinayetler işleniyor içimde ölüyorum gece gülüm karanlığıma çağla'
yalnızlık, söylediğin her sözü aklımda tutmak, seni hiç unutmamışken, her defasında yeniden yeniden hatırlamak, geceleri terk edip, sabahları kapıma sığınmak ve gittiğini bile bile “inançsızca” dönmeni beklemektir... şiire soyunup, mektup giyinmek; bütün şairleri reddedip bir yazara âşık olmaktır yalnızlık! yalnızlık, varlığında ve yokluğunda, “yalnızım; çünkü sen varsın!” demektir!
boş bir odada yalnızlığımla oturuyoruz. artık beni acıtmıyor. arkadaşız. yalnızlığında yanında olduğum, yalnızlığımda yanımda değil. belki de buna çok ağlarım. ayıp mı? yenilgi mi? öyle olsaydı 'ağlamak güzeldir' der miydi şarkılar? her gözyaşımı onun için kaldırıp şerefine ağladığım gecelerim de oldu, yağmura saklandığım da... yalan değil. bazı yağmurlar ağlamaktan utananlar için yağar bilirsin. sabah olduğunu anlamamak için perdeleri açmadığım günlerim oldu sonra... sabah demek, yeni günün sızıları demekti. özlemek yasadışı gibiydi. zordu evet. ama bitti. daha da eskimem. kaderime keder bulaştı az biraz... hepsi o kadar. alev alevmişim ve sönmek için başkalarına sarılmaya kalkmışım. kendi alevinden bile habersiz bir yangın neyi söndürebilirdi ki! az daha onları da yakacakmışım... aslında canımı yakmayacağını bilsem, daha da çok yanarmışım. şunu bir kez daha anlıyorum ki aşk yeni bir şey öğretmiyor, bilinenin üzerinden tekrar geçiriyor ama sonuç her seferinde başka çıkıyor. sonrasında karşına çıkan insanları tedirgin seviyorsun. hep yanlış insanlara ağlayınca doğrusunda da rahat gülemiyorsun. değersiz insan yoktur, değerini düşüren insan vardır. bu sebepten, şimdi kim bilir avuçlarında ne acılar yanıyordur onun. o beni çok üzdü allah'ım... ama sen yine de ona yardım et. nasılsın sorusunu 'sormak için' soranlara hep 'iyiyim' denir... ama ben artık gerçekten iyiyim. biraz eksiğim... biraz fazla olsam ne fark eder? iyiyim işte.
'boşver' diyorlar ya.bir tek o lafı kaldıramıyorum. çünkü ben artık boşvermemek istiyorum. yine de böyle uzakta bırakılmak iyi. uzaktan bakmak güzel... neden mi bu kadar uzaktayım ona? onunla mutlu olmanın başka yolu yok da ondan... onda kaybettiğim aşkı kimsede bulamayacağımı biliyorum. onsuzluğa alışıyorum. onsuzluğa alışmak, onu unutmak demek değil, onunla onsuz yaşamayı öğrenmek demek. gecelere sığmamak... inan kendisinden daha uzak değildi beni gönderdiği geceler. çok seversin az kalır... hep seversin hiç sanır. sessizce ağlanır. bazıları da ağladığını sanır. çünkü onların ağlaması bir iç kanamadır. yaşadıklarından öte yaşayamadıklarının izi kalır. belki de yaşayamadığımız aşkların ayrılığını çekiyoruz. olamaz mı? ayrı ayrı yaşasak da aynı şarkılarda yaralanıyoruz. birbirimizi birbirimizin gözünden düşürüyoruz. sonra aynı gözlerle birbirimizi yaralıyoruz. derken sözler yetişiyor imdada... gözlerle açılan yaralara sözlerle müdahale ediyoruz. 'iyiler dürüst sever' diyor, iyileşiyoruz... dünyanın en öldürücü silahı yalandır. umarım kandırılmamışımdır. umarım severken de giderken de dürüsttür. nedenler ve sonuçlar aramıyorum bu gidişe, çünkü her şeyin bir nedeni yoktur. ama her sonuca mutlaka bir neden bulunur. çırpınacak kadar vakti var; çünkü denize düşen değil, çıkamayan boğulur...
senin nasıl sevilmen gerektiğini bile bilmeden kendimi aşk ateşine gözü kapalı atacak kadar cesaretliydim. öyle sevdim. şiirler yazıyorum şimdi sana durmadan. belki de kendimedir o satırlar.
merhem diye yaramı kandırdığım... içim bu denli senle dolu olmasa, bu kadar kalır mıydım bensiz?
⁰⁰'⁰¹
kirpiklerim tuzlu suya aşikâr bu gece. fazla söze medet umup dilin kemiğini kıramam hissizliğime, ağır gelir üzerime. ellerim tatlı bi' telaş içerisinde. benim misralarım ne hece ölçüsüne dayanıyor ne de kalbin ritmine ayak uydurabiliyor. yüreğimdeki ateş harlandıkça külleri çehremin etrafına seriliyor.
yanında durmasına rağmen ulaşamadığın birine özlem duymak, dokunmaya cesaret edemediğin bir kalbe el uzatmak gibidir.
derman arardım derdime, derdim bana derman imiş'
kendini dert sanıyorsun, oysa sen dermansın. kendini kapıdaki kilit sanıyorsun, lâkin sen onu açan anahtarsın'
