Spoiler!!
Volga Nehri donmuştu.
Ama Elena Volkova’nın içi, buzdan çok daha sertti.
Karşı kıyıda yükselen malikâne Roman Morozov’a aitti.
Bir oligarkın oğlu. Soğuk. Güçlü.
Ve babasının imzası, Elena’nın ailesinin sonuydu.
Elena o binaya intikam için girdi.
Yeni kimliğiyle.
Ama eski acısıyla.
Roman onu ilk gördüğünde, içini açıklayamadığı bir huzursuzluk kapladı.
Kadın fazla sakindi.
Fazla dik duruyordu.
— “Bu şirkette zayıflara yer yok,” dedi Roman, gözlerini ondan ayırmadan.
— “Ne güzel,” diye karşılık verdi Elena. “Ben de zayıf değilim.”
İlk çatışma buydu.
Günler ilerledikçe nefret büyüdü.
Toplantılar savaş alanına dönüştü.
Ama Roman’ın fark ettiği bir şey vardı:
Elena ona nefretle değil, tanıyarak bakıyordu.
Bir gece, Roman onu yanlış katta yakaladı.
Kasaya çok yakındı.
“Yanlış yerde dolaşıyorsun, Elena Volkova,” dedi Roman, sesi fısıltıydı ama tehditti.
Elena başını kaldırdı.
“Belki de doğru yere, yanlış adam için geldim.”
O an Roman’ın içinden bir şey koptu.
Bu kadın ya düşmanıydı…
ya da kaderi.
