NHell

Sessizliği seçen bana ihanetti kafamın içindeki sesler... Susmak bilmeyen bir şehir gürültüsü gibi.

Asla olmak istemediğin kişi gibi olduğunu fark ettiğin o an:(

‎İnsanlar boş kutu gibi dostum
          ‎Tekmeledikçe bi ses çıkarırlar

Şimdiki dostumun adı bir hiçlik
          ‎Hep bir ağızdan kendine iyi bak
          ‎Her yeri sararsa hatıralarım
          ‎Her şeyi değil de kendimi yakarım

Boynum mu kopacak ne bu hareket ettirdikçe olan ağrı ya 

Gül gibi eşlerinizi nasıl aldatıyorsunuz rezil pislikler

Rüyamıza da girdin ya iyi olduğunu düşüneceğim, o çılgınlığı yapmadığını umarak...

          Bir yol yürüdüm evimizden
          Yol büyüktü hepimizden
          Ölümden, ikimizden
          Ve zavallı sevgimizden
          
          Dün gece ufacık bi' çiçek solmuş
          Bugün yeniden güneş doğmuş
          Bak, burada küçük bi' kız ölmüş
          Ruhu büyüyüp kadın olmuş
          
          Kimse yeni yara açamaz artık
          Çok canım yandı, acımaz artık
          Bugün düşerse yarın kalkar
          Bu kız kendine acımaz artık
          
          

          Dün gece yaralı küçük bi' kız bulunmuş
          Etrafına sarı kurdeleler sarılmış
          Son bi' kez süslemek istemiş onu büyükler yine yasaklarıyla
          Yaklaşıp yakından bakınca gördüm
          Yatan benim küçüklüğüm ve ben büyüdüm
          
          Mevsimlik elbisemle cenaze alayını izlerken
          Geçtim meyveli ağaçlarla mis kokan bahçelerden
          Bir çiçek kopardım, son kez ona baktım
          Çiçeğimi taktım göğsüme
          
          Kimse yeni yara açamaz artık
          Çok canım yandı, acımaz artık
          Bugün düşerse yarın kalkar
          Bu kız kendine acımaz artık
          

Heyko