Nag-decide akong gumawa ng high school special chapter ng Smiles and Sunsets. Tingin ko… parang magandang idea noon. Ngayon, kalahati pa lang, napapailing na ako sa sarili kong katha.
High school era pala nila… grabe, parang rollercoaster na walang seatbelt. Si Phoenix, struggling na struggle para mag-fit sa family niya—ang saya-saya noon sa labas, pero sa loob… masakit sa hearteu. Parang naglalakad ka sa school hallway, nakangiti sa lahat, tapos sa loob, gusto mo lang umiyak at kumalabit sa comfort ng blanket mo.
Pero syempre, kailangan ko rin ilagay yung kilig moments nila, kasi hello—Smiles and Sunsets, hindi puro drama lang. Kaya prepare na kayo, readers: awkward teenage feels, secret heartbreaks, at konting “why am I like this?!” moments. Kung magtatagumpay akong matapos ‘tong chapter, baka ako na ang unang tao na aplaud sa sarili ko.
Sinusulat ko palang ito, pero sana subaybayan nyo... promise, may halong kilig at konting pain, pero lahat worth it. At who knows, baka makakita kayo ng mga moments na magpapa-smile sa inyo kahit alam nyo, sa likod ng bawat eksena, may konting pusong nagdurusa rin.