Hayat ne garip bazen karşımızdakine kendimizden fazla güveniyoruz sonra yüzümüze tokat gibi sen aptalsın diyorlar. Demiyorlarsada bunu yaşatıyorlar neden insan birine güvenme istegi duyduğunda o insana bütün benliğiyle bağlanırki bu aptallıkmı yoksa gerçekten aptalmıyız.
Ne zaman uyanıyoruz,yüzümüze vurulan sözlerle hareketlerle biz aptal değiliz.
Yaradılışımızda var olan güvenme duyğusu,bir ebek ilk doğdugunda annesine ihtiyacı vardır.
O'nun kokusunu aldıgında kendini güvende hisseder, babasının parmağını tutar güç alır güven duyar çünkü onun sıcaklıgını hisseder.
Birini severiz neden, kokusunu tenini gözlerini her insanın sevgi kavramı farklıdır ama tek bir ortak duygu vardır ki, oda güvenme hissi bunu tarifi başka, başka anlatılsada tek ifade güvendir ve bu aptallık degil özveridir. 
Siz kendinizden verirsiniz. Kaybeden verdiginizin degerini bilemiyecek kadar asıl aptal olandır saygılar.
Teşekkürler,okuduğunuz için...