Kalpsizkaburga

Ben geldim bu sefer sen yoksun ggdgdfsssgss nerdesin

Zaman geçer ve kimseler girmez kapıdan içeri
          Biter aşk ama saklarım içimde senden geçeni
          Sahtedir, katlanamaz gerçeğime dostlar kimisi
          Belki bulunmaz, bulunsa da sevilmez sen gibisi
          
          Moralim iyi bugün ya ikinci kıtayı yazmayacağım

Papatya Diyarı
          
          Birbirini seven iki aynı insan
          Ayrılırlar birbirine saygıdan
          
          "Seni sevdim ve anladığımda çok geçti"
          "Seni sevdim ve anladığında çok geçti"
          
          Hep deneyip asla anlamayan bir aptal
          Öteki de aşkını ruhsuz maskesine sarar
          
          Konuşmazlar histen ve susarlar genelde
          Dürüstlükle dalga geçilir bu kurak toprakta
          
          "Seni seviyorum ama duymuyorsun artık"
          "Pişmanım ama dinlemezsin ki, salak"
          
          Nerede hata yaptılar bilinmez.
          Neyse...
          Zaten buralarda kimse sevilmez.

Seni seviyorum ve söyleyebiliyorum.
          Yeterli değil, kazaya açık yolum
          Birçok kez çarptım ve umursamıyorum
          Ancak duymaktır sesini beni mutlu eden
          Yokluğunda diktiğim büyüdü minik fidan
          Seni seviyorum ama duyulamıyorum
          Oralarda hiç kalmamış bana kulak geren
          Özlüyorum ama ağlamıyorum.
          Seviyorum.
          

Çaresiz kalmış olamaz mı dilimden dökülen kelimeler?
          Bu gizemsiz insan sevmiş olamaz mı susanlar kadar?

Çilesini çektiğim aptallıklarla dolu mavi dünya,
          Bir gün seni de ulaştırır mı ki sonsuz ufkuna?
          Bilmem ben...
          Ama bir gün buluşuruz belki.
          İki ceset el ele.
          Ve konuşuruz hiç ölmemişçesine
          İkimiz de gerçeklerle donatırız manzarayı
          Hatta... o gün yeniden sevebiliriz belki de.