Kamiko-Pisarka

Gdybym miała wskazać trzy ulubione rozdziały „Ziemi płonących istot”, na pierwszym miejscu znalazłby się… rozdział 1. („Kukułczę”), a na trzecim — czyli ostatnim na podium — rozdział 41. („Sekretny rozdział”), a więc… hmmm… ostatni.
          Za to na miejscu 2. umieściłabym dzisiejszy, opatrzony numerem 22 („Dotkliwy brak śmierci”).
          Okazuje się, że w nie-ludzkim raju jest tak cudownie, iż niektórzy chcą już umrzeć.
          Za to ten jeden, który się zabił, nie ma odwagi powiedzieć nikomu, że nie żyje.

Powiedziano mi, że „Ziemia płonących istot” nie jest dobrą powieścią na wattpada i nie znajdzie tu swoich czytelników.
          
          Przyznaję, że to historia dość specyficzna – w pewnym sensie teatralna, a nawet operowa, zupełnie niebojąca się przesady ani w języku, ani w dialogach.
          
          Jak wszystko, co stworzone, ma swoje wady, ale… pisanie jej było wielką, nieporównywalną z niczym innym radością. I co tu dużo mówić – kocham tę opowieść, kocham jej język (na który nie porywałam się już nigdy więcej w późniejszych utworach) i po prostu chcę, by „Ziemia…” miała gdzieś swoje miejsce.
          Dlatego wrzucam ją tu na nowo, w lekko poprawionej wersji.
          No trudno – najwyżej będzie sobie siedzieć na tej platformie jak ptak na gałęzi. A ja i tak się cieszę, że jest, że istnieje, że została – nie bez bólu i potu, jak to przy porodach – zrodzona.
          Wiem, że warto było napisać ten tom. I dlatego musiał wreszcie znaleźć dla siebie przestrzeń.
          To wszystko.