Belki ablamın kitlesi gibi kalabalık değildik ama biz bizeydik. Beraberdik. Aileden öte severdik birbirimizi. Panoda yaptığımız dedikodular, tartışmalar, çocuk gibi didişmelerimiz… Hiç unutmuyorum bir keresinde biriniz sevgilinizden ayrılıp buraya yazmıştı. Kimse yargılamamıştı, neden buradasın diye sormamıştı. Sadece sarmalamıştık birbirimizi (Çocuğun hesabını bulup sövdüğüm kısımlara değinmiyorum:) Birinizin küçük kardeşi kanseri yendiğinde hep beraber kutlamıştık. Sahi biz beraber kutlardık hep. Doğum günlerini, bayramları, yıl dönümlerini bile…
Sanki sizlerle nefessiz bir rüya yaşıyordum, hiç bitmesini istemediğim bir rüya… ama derler ya hep en çok sevdiğinde gider. Bizde uyandık ve küçük tatlı dünyamız sanki geride kaldı. Biliyorum bu konuda kızgınsınız ama emin olun ben o dünyayı kendimden dahi çok seviyordum. Ama size yansıtmamaya çalıştığım o kamera arkasında yitirdiklerim beni o kadar yok etti ki sonunda bende yok oldum. Sanki üstünü örttüğüm her şeyin altında kaldım. Her şey o kadar ağır geldi ki sonunda Titanik battı.
Sadece bir anlık kararla her şeyi geride bırakmak istedim, unutmak için adeta çırpındım. Wattpad hesabımı geride bıraktım, uygulamayı sildim. Kitap namına hiçbir şey bırakmak istemedim ne aklımda ne telefonumda. Panomuzu temizledim. Ailemizi yıktım. O evi ateşe ben attım. Sizde benden nefret ettiniz ama şunu bilin ki benden daha çok nefret edemezsiniz.
Merak etmeyin sizden sonra bende yuvasız kaldım. En çokta bu yüzden sizden beni affetmenizi isteyemem. O kadar bencil değilim.
Ha şimdi soracaksınız “Madem öyle burada ne işin var?” diye. Bende bilmiyorum. Galiba ben yuvamı özledim. Ben sizi özledim.
Hani şarkı da diyor ya “Aşk elbisesi en güzel sende duruyor ama ne acı terzin ben değilim” diye. Ben yeniden terziniz olmak istiyorum.
Yıllar önce ailemize katılmak isteyenlerin kapı eşiğinden sorduğu soruyu şimdi size ben sormak istiyorum.
Ailenize katılabilir miyim?
