Karadeniz K

 25. Bölüm Alternatifi (2. Kısım) Ön okuma:
          
            Şerif arabada hemen yanında bilinci kapalı olan Esme ile ilerliyordu. Peş peşe bir sürü araba şehirden çıkmak için harekete geçmişti. Şerif her şeyi planlamıştı. Parası vardı, adamı vardı. Ve hayatını verdiği bu topraklarda istenmiyordu. Geriye yapılacak tek şey kalmıştı. Ona kalan tek değerli kişiyi de alıp buralardan gitmek ve yeni bir hayata başlamak.
          
            Şerif sahiplenici bir şekilde Esme'ye baktı. Eleni ne dediğini bilmiyordu. Şerif birçok kötü şey yapmış olabilirdi fakat Esme çok başkaydı. Şerif şu ana kadar ne yaptıysa hepsi Esme içindi, onu seviyordu. Ona asla zarar vermezdi. Tek istediği biraz olsun ondan karşılık alabilmekti. Ve eğer buradan uzaklaşırlarsa Esme artık çevrenin etkisi altında kalmayacaktı. Belki o zaman gerçekten Şerif’i görebilirdi. Belki onun ne kadar çabaladığını fark ederdi. 
          
            Şerif kurduğu hayallere devam ederken tekrar camdan dışarıyı seyretmeye döndü. Son kez Trabzon topraklarını ezberlemek istercesine bakıyordu. Her şeye rağmen burayı özleyecekti. Yine de Esme için değerdi. Şerif onun için gerekirse dünyayı da yakardı.
          
           O böyle kendi kafasına dalmış kendini Esme'nin bilinci hareketlenmeye başlamıştı. Uyanışı yavaş değildi. Bilinci sanki karanlık bir suyun dibinden yukarı çekilircesine, sarsıntılı bir şekilde yüzeye çıktı. Damarlarında dolaşan atropin nedeniyle kalbi adeta göğüs kafesini delercesine şiddetli atıyordu. Bu yüzden Esme bir kabustan sıçrar gibi uyandı. 
          
            İlk hissettiği şey, boğazındaki o kavurucu kuruluk oldu; yutkunmak bile boğazına cam kırıkları batırıyor gibiydi. Daha öncesinde küçülen göz bebekleri şimdi ilacın etkisiyle sonuna kadar genişlemişti. Bu nedenle gözlerini hafifçe araladığında,  arabanın camından süzülen solgun ışık bile gözlerinin kamaşmasına neden olmuş, gözlerini anında geri kapatmıştı.
          
           (Devamı aşağıda)
           

  Bir şey daha paylaşmak istiyorum. Daha yeni bölüme dair hiçbir şey yazmadım ama bölümde olacak bir sahneyi tahminen buraya ekleyeceğim. Normalde attığım bölümü bu sahneyle kapatacaktım ama oraya kadar gelemeden bölüm uzunluğu tamamlandı:)
          
            (...)
          
             Her şeyin ardından Esme sogulayan bakışlarını Adil'e yönelmişti. İkisi de ne anlatmak istediğini anlamıştı ama Esme yine de konuştu:
          
            "Peki sen ne yaptın Koçari?"
          
            Adil bilmemezlikten gelmeye çalıştı:
          
            "Neyi ne yaptım?"
          
             Esme hafif bir sinirle karşılık verdi:
          
            "Neyi olacak ula, Şerif’i ne yaptın?"
          
             Adil bu soru üzerine duraksadı. Yüzü anında ciddileşirken, düz bir tonla konuştu:
          
            "Gömdüm."
          
            Esme duyduğu şeyle neye uğradığını şaşırmış bir anda bakışları hemen arkasında duran Fadime’ye çevrilmişti. Fadime söylediklerini yanlışlayan bir şey söylememiş aksine derin bakışları sözlerin doğruluğunu gösterir gibiydi.
          
            Esme'nin arkasındaki Eleni duyduğu sözlerle olduğu yerde kalmış babasının kararlı yüzünde şaka belirtisi aramıştı fakat yoktu. 
          
            (...)
          
            Evet, bu da fragman gibi oldu  Bölümün gidişatında bu sahne biraz değişebilir ama ana fikir böyle. Sıradaki bölümde görüşürüz o zaman...
          
            

  Bölümü bugüne atmaya çalışacağım ama yetişmezse diye bir ön okuma da paylaşıyorum:
          
          9. Bölüm (6. Kısım)
          
            Ertesi sabah Esme uyandığında önce nerede olduğunu anlayamadı. Fakat daha sonra kucağındaki kızını fark ettiğinde tüm yaşananlar gözlerinin önünden geçti. Yüzüne huzurlu bir gülümseme yerleşirken yüzünü kızının saçlarına gömdü. Bu Esme'nin uyandığı en güzel sabahtı. Ama henüz odadaki diğer kişiyi fark etmemişti. 
          
            Adil geceleyin, bir yan odada sevdiği kadın ve kızının yan odada kaldığını bildiğinden heyecandan uyuyamamıştı. Sabah doğru odaya, yatağın yanına bir sandalye çekerek sevdiğiyle biricik kızını izlemeye başlamıştı. Henüz içindeki diğer duygular uyanmamıştı, sadece mutluluğunu ve huzurunu yaşıyordu. Fakat öfkenin de uyanması an meselesiydi. 
          
            Esme’nin uyandığını görünce yüzündeki gülümseme derinleşti. Esme kızını fark edip ona daha da sarılırken Adil izlemeye devam ediyordu. Neredeyse hiç uyuyamamış olmanın verdiği yorgunluğu hiç hissetmiyordu. 
          
            Esme sonunda Adil’i ve onun huzurlu, derin gülümsemesini fark ettiğinde aynı gülümseme onun yüzünde de oluştu. Bu sıralarda Eleni de hafiften uyanmaya başlamıştı. 
          
            Annesinin kollarında uyandığının farkına varan Eleni derin ve mutlu bir şekilde nefes aldı. Önce annesine baktı ve gülümsedi. Sonrasında ise onun baktığı yeri takip edince babasının da hemen yanıbaşlarında olduğunu gördü. Eleni bir elini babasına doğru uzattı ve aralarında bir köprü kurdu. Eleni bu mutluluğunu, bu huzuru nasıl tarif edebileceğini bile bilmiyordu. Sadece, aile olmanın nasıl bir şey olduğunu öğreneceğini biliyordu. Onun, onu çok seven bir ailesi vardı.
          
          ...
          

 Şöyle devamını atalım:
          
            9. Bölüm (4. Kısım)
          
             Eleni kendi sesine inanamadı. Ve tekrar aynı yeri okudu. Bu sefer sesindeki titreme boş odada yankılandı:
          
            "%99.9..."
          
             Eleni'nin bakışları kağıdın üzerinde takılı kalmıştı. Bir Esme'nin ismine bakıyor bir de hemen yanındaki kendi ismine bakıyordu. Gözyaşları ise çoktan elinde tuttuğu kağıtla buluşmuş, bazı yerlerin mürekkebinin dağılmasına sebep olmuştu. Eleni okuduğu sonucu henüz kavrayamamıştı. Tekrardan kendi kendine fısıldadı:
          
            "Annem..."
          
            Bu kelime çok farklı çıkmıştı ağzından. Yirmi yıldır söylediği bu kelime sanki şimdi yepyeni bir anlama bürünmüştü. Bu duyguyu yaşarken cümlesinin devamını getirdi:
          
            "Esme'ymiş."
          
            Sonunda belgede yazan gerçekliği kavramış ve direnç göstermeden kabullenmişti. Bu kabulleniş uzun zaman sonra gelen bir rahatlama gibiydi. Elleni sırtını koltuğa yaslarken belgeyi tuttuğu elini koltuğa bıraktı. Az önce her hücresini saran o korku gitmiş, umutları filiz vermişti. Sanki aldığı nefesler bile değişmişti.
          
            Esme annesiydi, annesi Esme'ydi...
          
            Gözyaşları artık kontrolsüzce akmaya başlamıştı. Aklına Esme'yi ilk gördüğü gün gelince kendi kendine buruk bir şekilde güldü. Sonrasında yaşadıkları, beraber uyudukları günler, hissettiği sıcaklık...
          
             Bunların ardından yeni düşünceler gelmeye başladı. Daha iki gün önce kadının ona söyledikleri aklına düştü: Ben 20 yıl önce kızımı toprağa verdim.
          
            Hatırladığı bu söz kafasında birkaç kere yankılandı. Bunun verdiği farkındalık Eleni'yi sarsmıştı. Esme... Esme'nin tek başına 20 yıl yok yere evlat acısı çektiğini düşününce nefes alamıyormuş gibi hissetti. Esme'nin çökmüş omuzları, sürekli artık alıştığını söylemesi... Esme’nin bebeğinin ölümünü bilip de acısını paylaşabileceği ilk kişi Eleni olmuştu. Eleni bu acı gerçeğin karşısında ne düşüneceğini bilemedi. Bütün bunlar nasıl mümkün olmuştu? 
          
           (...)

 Yeniden geldim. 9. Bölüme final yazacakken oradan biraz ilerleyebileceğimi fark ettim bu yüzden 2. kısmını yazıyorum. Bölüm tamamlanmak üzere ve ben yanlışlıkla birazcık Orel yazdım, daha doğrusu şu an yazmaya devam ediyorum. Bu çifte biraz yabancı olduğum için beni yavaşlatan bir kısım oldu, çok uzun olmasa da. Büyük ihtimalle bu akşam bölümü bitirip yayınlarım,  bugün olmazsa yarın gelir. 
          
            Öncesinde ise kısa bir ön okuma paylaşmak istedim yine, bu bölümü çoğunlukla Eleni'nin tarafından okuyacağız.
          
            Aşağıdan ön okumayı okuyabilirsiniz.

İstek kutumu silip yeniden güncelleyip yazacağım. İsteğinizi tekrardan yazar mısınız?

Herkese hayırlı bayramlar, bayramınız mübarek olsun

  Yeniden bir ön okuma paylaşmak istedim:
          
            Bir Umut Işığı (Final) (Umarım)
          
            Esme bir haftadır Koçari konakta kalıyordu. Artık buraya alışmıştı. 
          
            Zehra Koçari ile başlarda arası garipti. Kadın hamile olduğundan dolayı onu işlerden alıkoyuyor, koruyordu ve asla kötü davranmıyordu buna rağmen Esme ikisi arasında bir soğukluk hissediyordu.
          
            Esme'nin hissettiği bu soğukluk Zehra'nın içindeki suçlamanın duygularına dökülmüş hâliydi. Zehra her şeye rağmen oğlunun bu duruma düşmesinin sebebini Esme olarak görüyordu. Bu engel olamadığı bir düşünceydi. Bu yüzden istese bile o soğukluğu kaldıramıyordu.
          
            Fakat zaman geçtikçe Zehra Esme'yi tanıdı. Onda Adil'in sevdiği kadını görür gibi oldu. Ve bu sevdada en az Adil kadar suçsuz olduğunu anladı. Bütün bu olanlarda o,  sevdiği adam ve bebeği için korkan küçük bir kızdı. Zehra Koçari'nin bunu tam anlamıyla kavraması biraz uzun sürdü. 
          
            Bu aydınlanmanın ardından Zehra Esme'yi kızı yerine koymuştu. Bazı davranışlarına gösterdiği tepkilerden kızın pek iyi bir ailesi olmadığını anlayabilmişti. Bu yüzden yüreği bu kızı sahiplenmişti.
          
            Esme Zehra Koçari'nin aradaki buzları eritmeye başladığını hissettiğinde içten içe heyecanlanmıştı. Her ne kadar beyni umursamadığını söyleyerek kendini teselli etmeye çalışsa da sevdiği adamın annesinin onun hakkındaki düşüncelerini umursadığını biliyordu.
          
            Ve bu günlerde ise Zehra Koçari'nin ona adeta bir ana gibi davrandığını fark etmeye başlamış, hiç görmediği anne sevgisi, merhameti karşısında ne yapacağını şaşırmıştı. 
          
           Bir de Ömer Koçari vardı. Esme bugüne kadar olan bir haftada Ömer'in bir dağ gibi arkasında  durduğunu hissedebiliyor ondan neredeyse Adil de hissettiği güven duygusunu alabiliyordu. Ömer Koçari ailesinin olduğu kadar Esme'nin de arkasında durmuş köydeki otoritesi kullanarak gelebilecek bütün olumsuzlara karşı gelinini korumuştu.
          
            (Devamı yine aşağıda)

  
            Merhabalar, normalde bölüm atma tarihim yok ama bölümleri başlarda oluşurken 4 gün aralık oluşmuştu üst üste bende kendimce 4 günü geçirmemeye çalıştım. Bu sefer düne bölüm yetişmedi. Bu yüzden sizlere bir önokuma  (önizleme tarzı:)) paylaşmak istedim. 
          
             Bir Umut Işığı (Final) Önokuma
          
            "Esme abla?"
          
             Küçük Fadime abisinin kucağındayken hiçbir şeyden habersiz, masumca konuşmuştu. Onun hemen ardından Zehra sorgularcasına sözleri tekrar etti:
          
            "Esme?"
          
            Adil dışarının soğuduğunu hissetmiş, Esme'yi daha fazla dışarıda bekletmek istememişti bu yüzden içeri girme sürecini hızlandırmak istedi. Fadime’yi son kez özlemle alnından öperek yavaşça yere indirdi ve annesine yönelerek sıkı bir sarılma başlattı. Bu sırada ise konuştu:
          
            "Annem."
          
            Esme kapının hemen dışında ellerini önünde birleştirmiş ne yapacağını bilemeyen mahcup bir tavırla onları izliyordu. Bu sırada ayaklarının dibinde küçük bir hareketlenme hissetti. Fadime yanına gelmiş çekingen bir şekilde ona bakıyordu.
          
            Esme onun tatlı bakışlarının gerginliğini biraz olsun aldığını hissetti. Hemen küçük kızın hizasına eğildi ve yanağına bir öpücük kondurdu. Fadime ise bunun üstüne mutlulukla gülümsedi. Daha sonra ise kollarını Esme'nin boynuna doladı. 
          
            Esme bu ani sarılma karşısında hem şaşırmış hem de tarifsiz bir sevinç yaşamıştı. Fadime’yi en başından beri çok sevmişti ve onun da kendisine ısındığı bilmek güzel hissetiriyordu. Bu evde onu yargılamayacak tek kişiydi belkide. İkili küçük sarılmalarını bitirdiğinde Adil ve Zehra da ayrılmıştı. 
          
            Zehra'nın gözleri oğlunu yeniden evde görmenin sevinciyle dolu dolu olmuştu. Ama yine de ortadaki soru işareti kafasını oldukça meşgul ediyordu. Adil'in neden burda olduğu bir yana neden Furtunaların gelinini kendi evine getirdiğini anlamamıştı. Tam bir şeyler söyleyecekken Adil onun önünü kesti:
          
            "Canım anam, bak geç oldu. Hava da epey soğudu. İçeride mi konuşsak? Hem ben her şeyi anlatacağım sana söz."
          
           (Devamı aşağıda, buraya yazma sınırı aşıldı.)

  Bir Umut Işığının 5. kısmının yarısından fazlasını yazdım. Yetişirse bugün olmazsa yarın paylaşmayı planlıyorum. (Bittiği an paylaşacağım) Bölümümüz yoğunlukla Adil ve Esme'nin olduğu tatlı ve birazcık da hüzünlü bir bölüm olacak. 
            Koçari ve Furtuna'da kıyamet koparken bizim ikili acaba ne yapıyor? :)