Katusumi

Duygularımı kaybetmişken, aniden özlemini duydum, asla bana ait olmayacak bir yanı için, aniden gelen bu ürpertili hatırlayışta neyin nesi ?

Ben bilmiyorum, iyi olmak istedikçe dibe vuruyorum sanki

Hələ də, lütfündən bir parça qalıbsa Tânrının, son damlasına qədər istifadə edəcəm.

Anlaşılmamaq mənim bəlamdı

Yadlaşıram dünya'ya

Söz verirəm. Bir də heç kimə uzun-uzadı cümlələr, yazmayacam, qurmayacam. Heç kimə uzun-uzadı nəyisə izah etməyəcəm, heç kimə duyğu yüklü heçnə yazmayacam. Bunu birdə özümə etməyəcəm. Bunu birdə heç kimə etməyəcəm.

Könlün darıxanda, lap darıxanda,
          Kimlərsə hardansa qoşa baxanda,
          Bir də görəcəksən
          Sən burda təksən,
          Yanında boş qalıb bir sirdaş yeri,
          Sızlayır könlünün həmin boş yeri.
          O sözün, o səsin, o ərkin yoxdur,
          Dərdin var, bu dərdə şərikin yoxdur.
          Onda birdən-birə gözün dolacaq,
          Onda biləcəksən mənim sevgimi,
          Biləcəksən,
          Onda çox gec olacaq.

Eybi yox, arada çəkilərəm gizlənərəm bir yerə, ağlayaram, içimi tökərəm sonra qalxıb davam edərəm...alışmışam içimdə qalmasına

Doğru cümləyə, doğru sual verilsə, anlaşılması asan birisiyəm əslində.

Sükutun pərdə arxası-"yar"ımçıqlıq haqqında
          
          Həyatın, insanların, cəmiyyətin bizə uşaqlıqdan israrla diktə elədiyi bir mistika var: Yarımçıqlıq...
          Kimə baxırsan, hamı eyni düşüncələrlə, ən vacib bir şeyini itirmiş kimi, gözü yol çəkərək, daim nəyinsə axtarışındadır.
          Özünün yarım olduğunu, tamamlanmadığını düşünən insanın isə bir lənəti var; digər "yarımçıqları" özünə çəkmək.
          Əslində qınamıram, çünki bütün qədim əfsanələr, nağıllar, ədəbiyyatımızdakı şeirlər, mahnılar hamısı bu barədədir. Öz yarını tapmaq haqqında...
          Hətta bizi lapp çox istədiyinə inandığımız doğmalarımızın duaları, arzuları da belə başlayır: öz yarını tapasan) Bəs doğrudan da hər kəs yarımçıqdır mı, ya da hər kəs tamamlanmalıdır mı ?
          Məncə, bir insanın tamamlanmaq üçün ikinci birinə ehtiyacı olmamalıdır. Çünki iki yarımçıq heç vaxt bir tam olmur. Bu riyaziyyatda da belədir: 
          0.5x0.5=0.25
          Yaxşı, yaxşı ciddi olacam)
          Yarımçıq olduğunu düşündüyü üçün özünü kiməsə "yapışdırmağa" çalışan insan nəinki tamamlanmaq, daha da azalır. Bu bilirsən nəyə bənzəyir ? 
          Elə bil, bir puzzle qurursan, amma bir parça çatışmır tamamlanması üçün. Sonra bir parça tapırsan, fikirləşirsən ki, bu sənin puzzle'ındakı boşluğa uyğundur. (həmçinin, o da öz yarımçıq puzzle'ı üçün səni tamamlayıcı parça olaraq görür).
          Sonra baxırsan ki, yox nəsə düz gəlmir, tam oturmur, belə olanda da iki tərəfdən biri (bəzən ikisi də) nələrdənsə keçir, fədakarlıqlar edir. Həmin o "yarımçıq" hissəyə uyğun gəlməyən tərəflərini yonur, özünü o boşluğa uyğunlaşdırır, daha doğrusu uyğunlaşdırmağa çalışır. Ya da bu biri tərəf özündəki o "yarımçıq" hissəni daha genişlədir ki, "tamamlayıcı" parçaya uyğun olsun. Kəsilib-biçilərək, yonularaq özlərini tamamlandıqlarına inandırırlar. 
          Hə, -deyirlər- bu dəfə oldu).