Katusumi

Uşaqlığımdan bu günə qədər məni heç tərk etməyən bir tənhâlıq, tək başınalıq var, mən bəzən aylarca mən belə olmuram və heç kim bunu görmür.

Qəribədir, bura ancaq bütün varlığımla tükəndiyimi hiss etdiyim, məndə mən qalmayan zamanlarda gəlmişəm ancaq, sanki sığınacaq qalamdır bura.

Amansız ağrılarımla baş başayam bu gecə leyl, dik duruşlarım o ağrıları boğazıma sancır ox kimi.

Dürüst olmaq gərəksə, çox tükənmişdim və bu dəfə heç olmadığım qədər yalnız və tənha idim, o qədər tənha idim ki, bütün varlığım sarsılaraq titrəyirdi, insan mütləq gedəcək bir yeri olmalıdır elə deyilmi ? Mən ətrafıma baxdım və belə bir yerimin olmadığını gördüm, yalnız O'ndan başqa, və açığı O'ndan başqa da gedəcək bir yerə tapa bilməyəcəyik. 

Gülümsədiyimə baxma, yıxıb dağıdasım, yandırasım var həyatımı. İçimdə çöküntü kimi təlâş-tədirginlik var, qalxanımı alıb durmuşam yerimdə, sipər olmağa hazır kimi, yorğunam, yandırmaqla yanmaq arasındayam, özümdən ümidi kəsdim, harda bitərsə bitər deyirəm, ölmək istəyirəm, amma gözəl ölmək istəyirəm...

Bilirsən, səs-küyün ən çox olduğu yer səssiz bir şəkildə öz küncündə sağalmağa çalışan insanın zehnidir, səssizcə sağalmağa çalışmaq çox çətindir, çox sağlam bir sınaq idi, çiyinlərimi çökdürdü bu səfərki(

Duygularımı kaybetmişken, aniden özlemini duydum, asla bana ait olmayacak bir yanı için, aniden gelen bu ürpertili hatırlayışta neyin nesi ?

Ben bilmiyorum, iyi olmak istedikçe dibe vuruyorum sanki

Hələ də, lütfündən bir parça qalıbsa Tânrının, son damlasına qədər istifadə edəcəm.

Anlaşılmamaq mənim bəlamdı