Yarım KalanSat1rlar

Bir gün anlayacaksın gururun sana kazandırdığı tek şeyin. Bensiz bir yalnızlık olduğunu..

Derdimin dermanı kendi derdinde...

Bir birimizle sohbeti kessekte yine de selamı keser mi yüreğimiz ?

Aklımda bir sen varsın birde seninle olan hayallerim..

Seni özleyen biri var..

Kalbim hala gülüşünün hayalinde..

Sensizlik çöktü akşamıma,
          Adın kaldı dudaklarımda.
          Bir özlem büyür içimde,
          Zaman bile susar yokluğunda.

Ez brindarım..ეპოΓპ

Zaman geçiyor diyorlar ama bana hiç geçmiyor.
          Her sabah uyanıyorum, sanki o hâlâ mutfakta olacakmış gibi geliyor.
          Sonra sessizlik çarpıyor yüzüme.
          O günden beri hiçbir şey aynı değil.
          
          “Anne” kelimesini bile duymak içimi acıtıyor.
          Ev artık ev değil.
          Her köşesi eksik, her şeyi yarım.
          Bir çay demlense de tadı yok, bir yemek pişse de kokusu yabancı.
          Her şey yerinde ama hiçbir şey yerinde değil.
          
          Kardeşlerimi, sonra onu, en son babamı…
          Hepsi gitti.
          Artık kimse kalmadı.
          Sanki dünya sessizliğe gömüldü, ben de onunla birlikte.
          
          İnsan sevdiklerini toprağa verdikçe biraz daha kendini kaybediyor.
          Ben de kendimi bulamıyorum artık.
          Bir tek annemin sesi var hâlâ içimde,
          bazen rüzgârla, bazen sessizlikle geliyor.
          Ve ben her geldiğinde susuyorum…
          Çünkü o sesi bir daha duyamayacağımı biliyorum.

Bazı şarkılar tek kişiliktir. Düet ritmi bozar. 
          Tıpkı bu kalp gibi.