Kuntkarali

Şey merhabaa 

Üzerimde büyük bir dinginlik var. Ama dünü çok net hatırlıyorum. Sinirden ağlamalarımı, elimi kesmemi, kendime tokat atmamı, ağlamalarım iç çekişlere dönerken bile gözlerimin yaşının dinmemesini ... Saçlarımı kesecekken senin gelmeni de öyle anne. Senden öyle bir korkuyorum ki gözyaşımı silip hemen masaya geçtim. Herşey normal zannediyorsun. Her şey yolunda sanıyorsun. Aslında sanmıyorsun böyle düşünmek işine geliyor. Söylesene gözlerimin kızarıklığı bile mi  kalbinin buzlarını eritemedi? Niye böyle olmak zorunda? Sadece beni sevsen olmaz mı? Her halimle beni sevsen olmaz mı anne? 

Elime aldığım her şey elimde kalıyor. Arkadaşlarıma bile sen karar veriyorsun. Senden nefret ediyorum anne 

Sürekli kısıtlanmaktan, sürekli hayatıma karışmanızdan, sürekli benim yerime kararlar almanızdan, sürekli ben yokmuşum gibi davranmanızdan bıktım artık 

Birini kısıtlaman onun o şeyi bir daha yapmayacağı anlamına gelmez. Aksine kişi yasakları çiğnemeye meyillidir. Bir çocuğun elinden oyuncağını alırsanız o çocuk oyuncağı için ağlar. Ve siz onun yanında yokken oyuncağını alır. Siz varken oyuncağına elini sürmez belki ama siz gittiğiniz an ona ulaşır. Sizin görmemeniz onun yapmadığı anlamına gelmez. 

Eğer tüm bunlar yanlışsa ben bir yanlışa aşığım 

Belki olabilirdik, şayet tüm bunlar olmasaydı eğer. 

Yeni bir şey denemeye karar verdim. En fazla ne olabilir ki ? 

Uzaksın ve bunun kilometrelerle alakası yok 

Pes ediyorum. Her şey sizin olsun, artık dayanacak gücüm yok çünkü. Tükendim her anlamda. Bu nasıl bir his? Nefesim kesiliyor.