Lakrima

Kalbimde olduğun yetmiyormuş gibi aklıma da yerleşmişsin, bir türlü çıkmıyorsun oradan. Anlamıyorum ki, ne vakit kalbime bu kadar işledin? Seninle bir olup gökyüzündeki yıldızları izlerdik, hatırladın mı? Bana o gün bir söz vermiştin "asla seni yalnız bırakmam" diyerek, peki şimdi neden sözünde durmadın? Ben kalbimi söküp eline vermeye hazırken, ne diye bana haber verme tenezzülünde bile bulunmadın? Çok mu bencildim sana karşı, çok mu bunalttım seni, ondan mıdır bana bu soğuk bakışlarının nedeni? Ben seni çok özledim, öyle bir özledim ki denizdeki su damlalarından, sahildeki kum tanelerinden, gökyüzündeki yıldızlardan bile daha fazla. Bir gün sana kavuşacağım ve işte o zaman, kimse seni benden alamayacak. 
          

Doğum günün kutlu olsun. Bunu senin gözlerine bakarak söylemeyi, ne çok isterdim ama söyleyemem artık, yapamam olmaz. Çünkü sen yoksun, gittin, beni bir hiç gibi ortada bıraktın ve gittin. Sana bazen çok kızıyorum, o kadar çok kızıyorum ki canını yakmak istiyorum, benim gibi ağla, ciğerlerin sökülene kadar ağlamanı istiyorum. Oysa sen artık dünyada bile değilsin. Bu aklıma gelince yatışıyorum tabii ama yine de kırgınım sana. En azından bir haber verebilirdin, ciğerlerindeki çiçeklerinden bahsedebilirdin, neden yapmadın ki bunu, neden söylemedin? Sen onunla uğraşırken ben odamda, seninle ilgili hayaller kuruyordum; aynı evde yaşar mıyız, yaşarsak nerede yaşarız, evimize bir dost daha alır mıyız, bahçemize mor menekşeler ve zambaklar eker onlarla ilgilenir miyiz, benim olur musun, benimle olur musun, aklımdan çıkmadığın gibi kalbimde de kalır mısın? Ben bunları düşünüyordum, söyleseydin bari belki bu kadar heyecanlanmaz, kalbime ağrıların girmesini önleyebilirdim. 

Bir daha bana dair olamayacağının düşüncesi, içten içe öldürüyor beni. Eğer korkak olmasaydım ve yanında, seninle birlikte gelseydim, o zaman her şey daha iyi olabilirdi ama ben bir korkağım. Çok korkuyorum, sensiz nasıl yaşanır bilmiyorum ama tüm bunlar, tamamen benim hatâm. Keşke bu kadar korkak olmasaydım, tutabilseydim ellerini, o boşluğa seninle birlikte atlayabilseydim. Şimdi sen yoksun ve ben pişmanlığımla baş başayım. Biraz bencil olacağım bugün, lütfen gel. Hâtâlarım var, iyi biri değilim ama gel n'olursun buna ihtiyacım var. Gelmezsen ben ne yaparım? Nasıl nefes alırım bu iğrenç dünyada? 

Bugün hava tam da senin sevdiğin gibiydi, bulutlu ama sıcak. Böyle havalarda hep beni arar, dışarı çıkalım diye ısrar ederdin. Bu seferde bekledim, ararsın diye ama telefonum hiç çakmadı bugün. Merak ediyorum, nerelerdesin? Ne kadar oldu elini tutmayalı, sıcaklığını hissetmeyeli, yüzü görmeyeli? Özledim diyorum, anlasana. Sabırsız bir insanım ama bak, kaç senedir bekliyorum bir mesajını, o kadar muhtacım sana. 

Keşke beni bu kadar değersiz hissettirmeseydin. Ben bir şekilde yine yanında olurdum zaten, neden yaptın ki? Fazla mı değersizim gözünde, ondan mı beni senelerce göremedin. Gözlerinin önündeydim oysa, hiç mi değerim yoktu gerçekten ama ben kendimi değerli görmüştüm, yanında olduğum sürece kendimi iyi görmüştüm, sen varsan ben iyiydim, gözlerindeki mutluluğu görünce ben iyiydim, bana ulaşmıyormuş o mutluluk da ama yine de mutluydum ben. Sen bir kere gül diye neler yapmazdım ki mesela, kalbimi çıkarıp eline bile verirdim. Seni fazla mı sıktım acaba, ondan mı gittin ki? Aklımdaki kuruntular bir saniye bile yalnız bırakmıyor beni belki burada olsaydın, o zaman her şey farklı olabilirdi fakat gitmeyi tercih ettin ama ben yine sende kaldım. 

Bugün bütün saatlerimi seni düşünerek geçirdim. O kadar mutluydum ki, eski anılarımızı düşünmek, beni o kadar mutlu etti ki, nasıl ifade etsem bilemiyorum. Bir yandan da acı çektim tabii, bu anılara yenilerini ekleyemeyeceğimiz için o kadar üzüldüm ki, anlatamam. Mesela bir parktayız, oturmuşuz yan yana, sen omuzuma yaslamışsın kafanı, bana gününü anlatıyorsun, ben de o kadar huzurluyum ki, ellerini tutmuş seni dinliyorum. O anda kalmak istedim, sonsuza kadar. Şimdi mutluluğumu kursağımda bıraktın ama ben, sana dair bir şeyleri yaşamayı seviyorum. Kursağımda bıraktığın o mutluluk, o heves bile bana bir nimet gibi, büyüleniyorum sana karşı ve buna engel olmak için, artık çok geç. Bu kalp bir kere sana attı, bir daha da durur mu, sanmam. 

Ne zaman yanına gelebileceğim, ne zaman bulacağım seni? Özledim diyorum, anlamıyor musun? Peki sen, neden hiç çabalamıyorsun? Ben yanına gelmeyi bu kadar çok isterken, sen neden sadece bekliyorsun? Bekleme, bekleme işte. Sen de çabala, bir şeyler yap anlayayım beni istediğini. Çünkü ben yoruldum artık. Ne yapacağımı şaşırdım, aklımı başımdan aldın. Ben seni özledim ama sen de beni özledin mi? El ele tutuşup insanların yanından geçerdik, mesela hiç mi özlemedin elimin sıcaklığını? Ben özledim, ellerinin soğukluğuna sıcaklığımı eklemeyi özledim. Ansızın gelen o tatlı buselerini özledim. Gözlerin kapalıyken bile güzelliğine ağlamayı özledim. Ben seni özledim, hissettirdiklerini özledim. Seni başkalarında aramaya çalışmıştım, ne de aptalmışım. Senin gibisi yok, ne şimdi ne de sonra olmayacak. Sen bende teksin. Hâlâ yalnız kaldığımda yıldızları izler, seninle konuşurum. Bir yıldıza gittiğini biliyorum, umarım en parlak yıldızdasındır. Seni kendime saklamak istiyordum, neyse ki sadece ben biliyorum orada olduğunu. 

Bugün yanına gelmek istedim ama tanrın çoktan yasaklamış bizi. Yasak mıyım sana? Ne diye yanına gelemiyorum ki? Çok kez denedim, her birinde başarısız oldum. Bu sefer çok ümitliydim, o kadar emindim ki yanına gelebileceğimden fakat yine başarısız oldum. Dedim ya, tanrın yasaklamış beni sana. Yoksa ne diye gelmemezlik yapayım ki? Hem de seni bu kadar çok özlemişken. Bir yıldıza gittiğini düşünüyorum, en azından buna ihtiyacım var. Peki ben de yıldızına gelsem, birlikte yaşasak orada, hem de sonsuza kadar, çok güzel olmaz mıydı? Sen ve beni düşünüyorum, yan yanayız, yıldızları izliyoruz. Her ne kadar gerçekleşemese de, hayalimdi benim fakat merak etme en kısa zamanda yanına geleceğim. Yasak olmam çok saçma, ne de olsa aynı çamurdan yaratıldık biz, bir değil miyiz seninle sanki? 

Ne yapacağımı bilmiyorum. Sen gittin gideli içimde bir boşluk oluştu sanki. Ne komik, sen olmadan öleceğimi düşünürdüm, şimdi sen yoksun fakat ben hâlâ ayaktayım. Her ne kadar kendimde olmasam da bir şekilde canlıyım. Sensiz hiçbir şeyin tadı kalmadı. Renkler varmış eskiden, sesler varmış. Duymuyorum hiçbir şeyi, yine seni düşünüyorum. Dayanamıyorum sensizliğe. Dayanamıyorum bu içimdeki hasrete. Ben seni özlerim, kokunu özlerim, bakışlarını özlerim, hissettirdiklerini özlerim, varlığını özlerim. Oysa sen beni hiç özlememiş gibisin. Ne bir mesaj ne de bir işaret göndermişsin. Ne zaman buluşuruz? Çok oldu görüşmeyeli.

Bugün bütün gözyaşlarım sana, sana adadım hepsini. Neden gitin, sana ihtiyacım olmasına rağmen. O kapıyı yüzüme çarparken, beni sokağın ortasında bırakırken, yüzümdeki gülüşleri teker teker soldururken, hiç mi düşünmedin, benim de bir kalbim olduğunu? Ben seni özledim, ne zaman gelirsin? Yalnız kalmaktan korkar oldum. Aklıma her geldiğinde ne yapacağımı bilemiyorum, ne zaman aklıma gelsen panikliyorum, endişeleniyorum, ellerim birbirine dolanıyor. Ne yazacağımı bile unutturuyorsun bana, o derece uçurucusun. Umarım gittiğin yerde iyisindir, umarım cennet denilen o yer yeterince güzeldir.