First of all, I want to say sorry... Sobrang tagal kong nakapagpost. Matagal na akong hinihila ng konsensya ko na muling magsulat at ituloy ito. Akala ko noong una unti-unti na akong nawawalan ng interest na ituloy ito. Pero yun pala palusot ko lang iyon para mas patagalin pa ang paghilom at pagbitaw ko sa kanya.
I hope na sa bagong publish na chapter na ito ay mapasaya ko man lang kayo. Sobrang hirap iedit ang chapter na ito para saakin. Puro kasi masasaya ang mga susunod na chapters eh. Akala ko ang pag-alalala sa mga masasamang alaala ang pinakamahirap sa lahat... ngunit ngayong araw, napatunayan kong mas mahirap alalahanin ang mgamamasayang araw at mga memoryang naiwan sa isang pagsasamang hindi na maibabalik pa.
Katulad ko, iiyak niyo lang... Muli! Maligayang pagbabasa sainyo lahat!
Sumasainyo,
Leandro Kahlil