𝕃𝔼𝕏💫

Τελικά αποδείχτηκε ότι η αλεξ με γούσταρε για υτο με κουτσομπόλευε και με στόλκαρε αλλά νταξει την αγαπάμε και έτσι 
          Η γαμημένη παθητική σκύλα εδώ !!!
          ( όπως με είχε αναφέρει) 

Δεν θα το άφηνα εδώ, Μπουζάκι. Αλλά ειλικρινά… δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να στο πω αλλιώς. Δεν βρίσκω πια τρόπο που να μη μοιάζει λάθος, και δεν θέλω να φανώ έτσι. Αλλά σήμερα κάτι με έσπρωξε να το γράψω.
          
          Πρόσφατα βάφτισα ένα κοριτσάκι. Το όνομά της; Σελήνη. Όπως λέγαμε εμείς, θυμάσαι; Αν ποτέ… Μόλις το άκουσα, με έπιασε μια παράξενη σιωπή. Και το κοριτσάκι είχε καφέ μάτια. Σαν τα δικά σου. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν — αλλά εσύ ήσουν εκεί. Μέσα μου.
          
          Κι εκείνη τη μέρα, μετά τη βάφτιση, πήγα στο άγαλμα. Ναι, εκεί. Στο δύσκολο σημείο, με τα βράχια και τα δέντρα. Δεν ξέρω γιατί — ή μάλλον ξέρω. Ήθελα να νιώσω λίγο εκείνο το τότε. Να καθίσω στο ίδιο σημείο που καθόμασταν χωρίς άνεση αλλά με τόση ησυχία. Όχι για να σε “θυμηθώ”, αλλά για να σε νιώσω. Έστω για λίγο.
          
          Δεν σου γράφω για να ζητήσω κάτι. Ούτε για να σου θυμίσω. Απλά… θέλω να ξέρεις πως μερικές φορές, χωρίς να το επιδιώξω, σε κουβαλάω ακόμα. Ήσυχα. Σαν κάτι που δεν τελειώνει, αλλά μεταμορφώνεται.
          
          Και αν το διαβάσεις αυτό, δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Απλά να ξέρεις ότι κάποιος σε θυμάται έτσι και θέλει να ξέρει πως είσαι 

(Part 2)
          Βέβαια πολύ σημαντικό είναι να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Το μυστικό είναι να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και για ό,τι έχεις. Είσαι τέλειος/α έτσι όπως είσαι. Αγάπα τον εαυτό σου ανεξάρτητα από το τι έχεις κάνει στο παρελθόν. Μην περνάς τις μέρες σου ευχόμενος/η «μακάρι να είχα πάρει μια διαφορετική απόφαση τότε». Ό,τι έχεις κάνεις κάνει μέχρι τώρα, ό,τι απόφαση έχεις πάρει μέχρι και σήμερα, είναι αυτά που σε καθορίζουν σαν άτομο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Και δεν είναι κακό αυτό. Για παράδειγμα, μην στεναχωριέσαι για μία κατάσταση από την οποία βγήκες πολύ πληγωμένος/η, αλλά σκέψου ότι βγήκες δυνατός/ή και ότι κάτι έμαθες από αυτήν. Μην υποτιμήσεις ποτέ τον εαυτό σου επειδή κάποιοι άνθρωποι δεν ήξεραν πως να σε εκτιμήσουν σωστά. Επειδή δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την αξία σου, δεν σημαίνει ότι δεν έχεις αξία. Πάντα να σε έχεις κορόνα στο κεφάλι σου. Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, δεν θα το κάνει κανείς. Αν δεν σέβεσαι εσύ τον εαυτό σου, δεν θα το κάνει κανείς. Αν δεν διώξεις από την ζωή σου τοξικές καταστάσεις οι οποίες σε βαραίνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να δώσεις χώρο στα καινούρια και στα καλύτερα που θα έρθουν τα οποία θα σε εξελίξουν και θα σε κάνουν πολύ καλύτερο/η και ευτυχισμένο/η από ότι είσαι σήμερα. Άμα αφήσεις αυτή την πόρτα να κλείσει, θα ανοίξει όχι μόνο μια καινούργια πόρτα, αλλά πύλη ολόκληρη. Οπότε συνέχισε την ζωή σου με άτομα που θέλουν να σε βλέπουν να γίνεσαι καλύτερος/η. Έτσι ξέρεις ότι έχεις κερδίσει στην ζωή.

(Part 1)
          Σε  1 μήνα κλείνω 1 χρόνο από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ. Ουαου. Μου φαίνεται απίστευτο. Το ότι έχω να γράψω τόσο καιρό, αλλά και το ότι πέρασε ήδη ένας χρόνος και ούτε που το κατάλαβα. Άλλαξαν πολλά από τότε. Σε καταστάσεις κυρίως. Με τον εαυτό μου όχι τόσο. Είμαστε στην προσπάθεια. Το σκεπτικό μου έχει αλλάξει, αλλά και πάλι είναι δύσκολο να βάλω την ζωή μου ξανά σε μία ευθεία. Να συνεχίσω από εκεί που το είχα αφήσει. Αυτό το διαβαστερό παιδί, που ήθελε να βγάζει τόσα λεφτά ώστε να έχει την οικονομική δυνατότητα να δίνει στους γονείς της 1000€ τον μήνα. Τώρα που έχω μεγαλώσει μου φαίνεται αστείο βέβαια. Δεν θα έπρεπε, αλλά είναι λίγο. Ήταν ωραία τότε που δεν μας ένοιαζε τίποτα. Κανένα άγχος. Παρά μόνο αγάπη, χαρά και μπόλικο γέλιο. Όσο μεγαλώνεις αυτό αλλάζει… Γνωρίζεις ανθρώπους οι οποίοι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή σου και στην ανάπτυξη του χαρακτήρα σου. Οπότε φρόντισε ποιους θα έχεις δίπλα σου. Δεν είναι κακό να φας τα μούτρα σου βέβαια. Όλοι τα τρώμε κάποια στιγμή. Take it from me. Το θέμα είναι να συνεχίσεις δυναμικά. Και άμα κάποια στιγμή χρειαστεί να αφήσεις κάποιον, μην διστάσεις. Είναι καλύτερο να χάσεις κάποιον άλλον, παρά τον εαυτό σου. Γιατί συνήθως όσο περισσότερο προσπαθείς να ελέγξεις κάτι, τόσο περισσότερο καταλήγει να σε ελέγχει εκείνο. Και στην τελική αν κάποιος νοιάζεται πραγματικά για εσένα, θα νοιαστεί για τον αντίκτυπο που έχει η συμπεριφορά του σε σένα. Εκεί φαίνεται αν κάποιος σε αγαπάει αληθινά. Διαφορετικά άστους στο παρελθόν. Και δεν χρειάζεται καν να πάρεις κάποια εκδίκηση. Γιατί πολύ απλά η καλύτερη εκδίκηση είναι να μην παίρνεις εκδίκηση. Να μην ξοδεύεις το χρόνο και την ενέργειά σου σε αυτούς τους ανθρώπους. Απλά άφησέ τους στη δική τους μιζέρια και θα πρέπει να ζήσουν με αυτή. Θα κάτσουν να βλέπουν εσένα να γίνεσαι κάθε μέρα όλο και μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Ή ακόμη καλύτερα να μην ξέρουν τίποτα για σένα. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό πράγμα γι' αυτούς και η καλύτερη εκδίκηση.

Υποθέτω όντως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Απλά είναι στενάχωρο. Έχασα την μούσα μου. Και όχι μόνο. Έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. 
          
          Και είναι τόσο κακό που όλα μου θυμίζουν εσένα. Σου είχα δείξει όλη μου την ζωή. Σου είχα δείξει τα αγαπημένα μου μέρη. Είχαμε κάνει αναμνήσεις παντού. Ίσως να είναι καλύτερα που θα φύγω. Δεν θα έχω κάτι που να μου θυμίζει εσένα. Παρά μόνο αυτά που γράφω, οι φωτογραφίες μας, τα πράγματα που μου πήρες. 
          
          Τα έχω κάνει όλα στην άκρη βέβαια. Έβγαλα το κολιέ που μου πήρες και τώρα μόνο συνειδητοποιώ πόση δύναμη μου έδινε και πως ένιωθα ότι ήσουν μαζί μου όταν το φορούσα. Έκρυψα και το αρκουδάκι που μου πήρες και κοιμόμουν αγκαλίτσα μαζί του. Δεν μπορώ να πετάξω τίποτα όμως. Ούτε τις φωτογραφίες μας μπορώ να διαγράψω. Ούτε εκείνα τα χαζά βίντεο που έκανα κάθε μέρα μετά το σχολείο ή μετά από κάθε μας έξοδο στα οποία έλεγα τι είπαμε και τι κάναμε. 
          
          Μου συμπεριφέρθηκες πολύ άσχημα. Δεν μου άξιζε αυτό. Και όσο και να προσπαθήσω δεν θα μπορέσω ποτέ να σε μισήσω. Πάντα θα σε αγαπώ, θα σε νοιάζομαι και θα είμαι ένα τηλέφωνο μακριά. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορείς να μου λες μέχρι και την τελευταία στιγμή ότι με αγαπάς και να προσέχω και μετά απλά να εξαφανίζεσαι. 
          
          Όπως και να έχει, εγώ θα το τηρήσω αυτό που είπα. Τον γιο μου θα τον βγάλω Νικολάκη και την κόρη μου Σελήνη. Και αν θελήσει να γίνει κοκκινομάλλα θα της πω ότι είναι πολύ μικρή για να τα βάψει ανεξάρτητα από την ηλικία της. 
          
          Απλά είναι δύσκολο να πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα. Πάντα είχαν έναν μαλάκα εκεί να κάθεται να με ακούει να μιλάω και να λέω μαλακίες, να τον παίρνω όταν κάνω διάλειμμα στην δουλειά, να τον παίρνω όταν σχολάω. Αλλά από ό,τι φαίνεται ακόμη και οι άνθρωποι έχουν ημερομηνία λήξης. Καταλήγουν ένα κεφάλαιο από τα πολλά που σου προσφέρει η ζωή και ένα μάθημα από τα πολλά που σου επιφυλάσσει η ζωή. 
          
          Θα μου λείψεις (για να μην πω ότι μου λείπεις ήδη)…

«Καλά ήταν όσο κράτησε» λένε. Ισχύει όμως;  Γιατί πιο πολύ έκλαιγα παρά γελούσα. Πιο πολύ ανησυχούσα παρά περνούσα καλά. 
          
          Και τελικά αυτό που φοβόμουν πιο πολύ έγινε. Για την ακρίβεια γινόταν καθόλη την διάρκεια της σχέσης μας και το έμαθα από εκείνη. Δεν είχες καν τα αρχιδια να μου το πεις εσύ ο ίδιος. 
          
          Δεν ξέρω πως το έκανες αυτό. Πως μπορούσες και πουλούσες έρωτα και αγάπες σε 2 άτομα ταυτόχρονα; 
          
          Ήξερες πολύ καλά τα θέματα μου και τους φόβους μου, και αντί να τα αποφύγεις, έκανες το ακριβώς αντίθετο. Με πλήγωσες όσο κανείς άλλος. 
          
          Και το χειρότερο είναι ότι δεν σου κρατάω κακία. Μετά από όλα όσα μου έχεις κάνει. Μετά από όλες τις ευκαιρίες που σου έχω δώσει, ενώ δεν τις άξιζες. Έχω απλά κουραστεί και στεναχωρηθεί. 
          
          Και όσο κι αν με πληγώνει το να χωρίσουν οι δρόμοι μας, με πληγώνει πιο πολύ το να παίζεις μαζί μου και να με κοροϊδεύεις στα μούτρα μου. 
          
          Να προσεχείς. Σε αγαπάω.

Διαβάζω τα μηνύματα που έχω στείλει και βρήκα αυτό. Βγήκε μέσα από την καρδιά μου και έχω να πω ότι it hit hard. 
          “Δεν είμαι απλά ένα σώμα.
          Είμαι άνθρωπος και δεν μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά"
          
          Τι γίνεται όταν η καρδιά αρχίζει και συμφωνεί με το μυαλό και την λογική? Τι γίνεται όταν νιώθεις ταπεινωμένος και χάλια με τον εαυτό σου? 
          
          Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι δεν πρόκειται να αλλάξει? Ότι όλα είναι ένας φαύλος κύκλος ο οποίος δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν κάνεις εσύ κάτι. Γιατί δυστυχώς, όσο και να ελπίζεις, αν δεν θέλει ο άλλος δεν αλλάζει. Και αν κάνει κάτι μία φορά, θα το ξανακάνει. Αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι μόνο μία φορά, αλλά παραπάνω. 
          
          Αλλά όταν αγαπάς κάποιον έτσι είναι. Τον δικαιολογείς. Ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Και αυτό είναι λάθος. 
          
          Έρχεται όμως αυτή η στιγμή που μαζεύονται πολλά και αρχίζεις και συνειδητοποιείς ότι είναι υπερβολικά πολλά. Ενώ δεν θα έπρεπε. Και αρχίζεις να ξενερώνεις/αηδιάζεις. Νιώθεις σκουπίδι. Αλλά δεν πρέπει να το δείξεις.  Οπότε βάζεις ένα χαμόγελο και όλα καλά. 
          
          Μόνο που δεν είναι όλα καλά. Γιατί αργά ή γρήγορα έρχεται το βράδυ, έρχονται οι σκέψεις, έρχονται τα δάκρυα και η στεναχώρια. Μόλις πήγα να πω “αλλά είναι φυσιολογικό”. Τι έλεγα πριν για το ότι δικαιολογώ? Να το. Μάντεψε όμως. Δεν είναι φυσιολογικό να είσαι στεναχωρημένος/η το βράδυ. Ή γενικά. Σου αξίζει να είσαι χαρούμενος/η. Γιατί μια ζωή την έχουμε. Και δεν θα έπρεπε να την ξοδεύουμε κλαίγοντας για μαλάκες. Άλλο το ότι το κάνουμε. 
          
          Ειδικά σε μία τέτοια ηλικία που έχουμε όλη την ζωή μπροστά μας. Θα έπρεπε να την ευχαριστιόμαστε και να το ζούμε στα άκρα. Να περνάμε καλά. Όχι να κλαίμε. 
          
          Αλλά όπως και να έχει πάλι θα γίνεται αυτό οπότε ποιο το νόημα να τα λέω αυτά, έτσι δεν είναι? Δυστυχώς…

Mia Kali Mera - Bloody Hawk
          
          Μου βγάζει βάιμπς ότι είμαι σε μία θέα ή στην θάλασσα χαμένη στις σκέψεις μου. Λοβ ιτ

Γιατί είναι πάντα τόσο περίπλοκα τα πράγματα? Ή βασικά είναι περίπλοκα ή εμείς τα κάνουμε περίπλοκα?
          
          Γιατί όταν στεναχωριόμαστε με κάτι κλεινόμαστε στον εαυτό μας και θυμώνουμε με τους πάντες? Γιατί διώχνουμε όσους θέλουν να είναι δίπλα μας?
          
          Γιατί βάζουμε μουσική η οποία θα μας κάνει 3 φορές χειρότερα?
          
          Μάλλον θέλουμε να νιώθουμε τα πάντα. Κι ας πιστεύουμε μερικές φορές ότι θα ήταν καλύτερα αν μπορούσαμε να μην νιώθουμε τίποτα. 
          
          Πληγώνεσαι τόσο πολύ, κλαις τόσο πολύ, μέχρι που φτάνεις στο σημείο να βλάπτεις τον εαυτό σου. Να μην τρως, να μην κοιμάσαι. Αρρωσταίνεις. 
          
          Και το μόνο που θες είναι ηρεμία. Να πας κάπου με μια ωραία θέα, κάπου που να έχει ηρεμία, κάπου να σκεφτείς καλύτερα ή και να μην σκεφτείς καθόλου. Να δεις το ηλιοβασίλεμα ή αν είναι βράδυ να κοιτάξεις τα αστέρια. 
          
          Πάντα παρέα με εκείνη την μουσική η οποία θα σε ψυχοπλακώσει ακόμη πιο πολύ, αλλά σου αρέσει. Νιώθεις τους στίχους στο πετσί σου. 
          
          Καμιά φορά είναι κακό να τα νιώθεις όλα 100%…

Που λες, διάβαζα τα κεφάλαια που έχω προλάβει να γράψω για το βιβλίο μας. Και ξέρεις κάτι, μου λείπει το τότε. Το πως ήσουν μαλάκας, αλλά όχι με την κακή έννοια. Τότε που μου έδειχνες ότι σου αρέσω αλλά με έφτυνες και λίγο, τόσο όσο για να κολλήσω. Τότε που δεν μου έλεγες ψέματα, που δεν με είχες απατήσει και που δεν μου ερχόταν κανένας άλλος στο μυαλό πακέτο με εσένα όταν σκεφτόμουν εσένα. Τότε που είχα κάνει την λίστα με τους “μελλοντικούς γαμπρούς” και πάντα ήσουν στην πρώτη θέση. Εννοείται βέβαια δεν το ήξερες γιατί σου είχαμε βγάλει παρατσούκλι. 
          
          Μου λείπει το πως ήταν την πρώτη φορά που ήρθα σπίτι σου. Είδα πώς με κοιτούσες. Έβλεπα ότι με ήθελες. Ήθελα να με φιλήσεις. Δεν το έκανες βέβαια. Καλύτερα που δεν το έκανες. Γιατί έτσι είχαμε μία αφορμή να ξαναβγούμε μόνοι μας. 
          
          Δεν ήξερα ότι θα συνέβαιναν τόσα. Ότι μπορούσα να νιώσω τόσα πολλά πράγματα για κάποιον. Καλά και κακά, δυστυχώς.
          
          Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν μου αξίζεις, ότι μου αξίζουν καλύτερα. Αλλά μπορείς να γίνεις το καλύτερο για μένα, έτσι δεν είναι? Ή μάλλον απλά ελπίζω και είναι όλο ένα άπιαστο όνειρο. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. 
          
          Όσοι απατάνε, θα το ξανακάνουν. Όσοι λένε ψέματα, θα το ξανακάνουν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια την οποία δεν θέλω να πιστέψω. Προτιμώ να ζω στο ροζ μου συννεφάκι, κι ας τα ξέρω όλα τα παραπάνω. 
          
          Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό συμβαίνει γιατί σε αγαπάω τόσο πολύ που απλά δεν μπορώ να σε αφήσω, κι ας λένε “αν αγαπάς κάποιον, άστον να φύγει”. Ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή να το κάνω για να δω αν θα γυρίσεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ξέρω. Θα γυρνούσες σε εμένα ή θα πήγαινες σε άλλη? Ή ακόμη χειρότερα σε εκείνη που ξέρεις πόσο θα με τσούξει. 
          
          Ίσως μείνουν αναπάντητα αυτά τα ερωτήματα, ή ίσως έχουν ήδη απαντηθεί και απλά δεν θέλω να το συνειδητοποιήσω. Είναι αυτό που έλεγα πριν για το ροζ συννεφάκι. 
          
          Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει εσένα κι ας μην είναι το τραγούδι μας. Αλλά το λατρεύω όσο λατρεύω εσένα. Rio vs THe XX - Mia NyxtA pOu t'AsteRi Mas laMpei oSo KaNeNa