Lilithqll_

tavsan bara gitmis demis havuc var mi
          barmen demis yok
          tavsan gitmis yarin gelmis demis havuc var mi
          barmen demis yok
          gitmis yarin gelmis demis havuc var mi
          barmen bi daha sorarsan seni tavana civilerim
          demis
          tavsan demis civi var mi
          barmen demis yok
          tavsan demis havuc var mi

“Yanında ilk kez güvendeyim; ama seni kaybetme korkusu beni senden daha çok yoruyor.”

Seni hatırlamak
          her gece içimde yeniden ölmek gibi.
          Ama korkuyorum…
          Bir gün sesini unutursam,
          gözlerini aklımda yanlış hatırlarsam,
          sana ait son parçayı da kaybedersem diye korkuyorum.
          Çünkü insan bazen acısıyla yaşar;
          ben seni değil,
          sende kalan kendimi kaybetmekten korkuyorum.

“Bu geceyi yarına bağlayan anda söz veriyorum: seni bırakmayacağım. Sevmek benim için geçici değil, seninle kalıcı.”

Sevmek neden bu kadar zor ya da belirsizlik

Bazen alkol yakar boğazı,
          ama geçer… sabaha kalmaz.
          Sen öyle değilsin—
          içimde kalıyorsun, çıkmıyorsun.
          
          Bir yudumda unutulmazsın,
          bir gecede silinmezsin.
          Sen, alışkanlık gibi değil,
          bağımlılık gibi işliyorsun içime.
          
          Sorsan,
          hangimiz daha çok sarhoş ediyor diye—
          cevabı biliyorum:
          Alkol sadece dengemi alır,
          sen aklımı.
          
          Ve en kötüsü,
          ben bunu bile isteye yaşıyorum.

Sonun Sesi
          
          Bir cümle yarım kaldı o gün,
          ne sen tamamlayabildin
          ne ben duyabildim.
          
          “Gitme” dedin,
          ama sesin yetişmedi zamana.
          
          Ben çoktan
          yoldaydım.
          
          Ne hız suçluydu
          ne de o an,
          asıl kırılma
          söylenmeyenlerdeydi.
          
          Çünkü biz
          hiç kavga ederek bitmedik,
          hiç vedalaşarak da.
          
          Sadece…
          eksilerek yok olduk.
          
          ⸻
          
          Telefonun ucunda
          bir ses sustu,
          ama sen hâlâ dinliyorsun.
          
          Belki bir nefes,
          belki bir kelime daha çıkar diye
          ama hayat…
          tekrar etmiyor o anı.
          
          ⸻
          
          Şimdi sen
          bir masanın başında
          ellerin boş,
          gözlerin dolu,
          ama mimiklerin donuk.
          
          Çünkü bazı acılar
          ağlayarak çıkmaz,
          içeride kalır
          ve sessizleşir.
          
          ⸻
          
          Ben artık yokum.
          
          Ama en kötü tarafı şu:
          senin içinde
          hâlâ yarımım.
          
          Ne tamamen gitmişim
          ne de kalmışım.
          
          ⸻
          
          Ve belki de
          en ağır gerçek şu:
          
          Biz
          yanlış zamanda
          doğru hissettik.
          
          Ama hissetmek
          yetmedi.

Yıldızlar açıktı,
          ben içimde seni kaybediyordum.
          
          Bir dilek tutmadım bu gece—
          çünkü seni dilemekten yoruldum.
          
          Yağmur başlayınca anladım:
          gökyüzü bile
          senin yokluğunu benden önce hissetmiş.

Gözlerine her baktığımda
          sevildiğimi sandım.
          Meğer sen sadece bakıyormuşsun,
          ben anlam yüklüyormuşum.
          
          Sesindeki en küçük titreşimi bile
          “beni istiyor” diye yorumladım.
          Oysa gerçek çok daha basitti:
          hiç istemedin.
          
          Ben seni sevmekte ustalaştım,
          sen yok saymakta.
          
          Şimdi ilk defa aynı yerdeyiz:
          senin gibi hissediyorum.
          
          Kabul ettim.
          Git.
          
          Çünkü insan en çok,
          hiç var olmamış bir şeyi kaybettiğinde yanar.