İnsan, kalabalıkların içinde bile kendi iç sesiyle baş başa kalır. Kaçtığını sandığı her şey, gecenin bir yerinde onu yakalar. Kinyas için yalnızlık bir durum değil, bir kaderdir; insan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, sonunda kendine çarpar. Çünkü en ağır yük, insanın kendi benliğidir.